COLUMNSYLVIA WITTEMAN

Een IJzeren Gordijn verrees in ons huis om de katten uit elkaar te houden

De onmin tussen mijn katten bleek niet van tijdelijke aard: sinds mijn oude, sukkelige kat Lola geschoren is, ziet haar voormalige speelkameraadje Siepie haar als de Vijand. Er ging een week voorbij vol gesluip, ­gesis, geblaas, mislukte verzoenpogingen met snoepjes, gevolgd door krijspartijen en rondstuivend pluis, waarna we het slachtoffer dan in godsnaam maar opsloten in een van de kinderkamers. Daar was ze tenminste veilig.

Siepie, de agressor, liep vervolgens met triomfantelijk opgeheven staart door het huis te paraderen, en dat konden mijn zonen terecht niet aanzien. In de gang boven bouwden ze een constructie van matrassen en kippengaas. ‘Niemand hat die Absicht, eine Mauer zu errichten’, zei Walter Ulbricht in juni 1961, maar twee maanden later was die muur een feit. Mijn jongens hadden aan een half uur genoeg.

Ik kwam mijn werkkamer uit, en stootte op onze eigenste binnenhuis-DDR. Een IJzeren ­Gordijn verdeelde mijn huis in twee zones, de ene voor Siepie, de andere voor Lola.

Eerlijk was het in elk geval wel, maar er bleken toch wel wat bezwaren aan die Teilung te kleven. Niet alleen voor katten was de grens dicht, maar ook voor mensen. ‘Alleen de vogels vliegen van Oost-naar West-Berlijn’, zong Harrie Jekkers in 1984. Terwijl de Berlijners inmiddels al zowat vergeten zijn dat er ooit een muur stond, moet ík nu een wankel keukentrapje naar de Todesstreifen slepen om bij het washok te komen.

Ja, het is wel behelpen. We drinken beneden thee uit een kan, want de theepot staat drüben. Als we Lola haar rechtmatige portie affectie willen verstrekken, moeten we over die muur klimmen. Dan kijken we tv in de slaapkamer van onze jongste zoon in Dresden (‘Tal der Ahnungs-losen’) met de ene poes op schoot, terwijl de andere poes verontwaardigd vanuit de Friedrichstrasse naar dat Checkpoint Charlie van matrassen staat te miauwen. ‘Mister Gorbachev, tear down this wall!’

Lola bevalt het intussen wel onder het real existierender Sozialismus. Want ach, wat is de vrijheid waard voor een oude, domme poes? Zij kan eindelijk rustig eten zonder in elkaar geslagen te worden. Niemand betwist haar zonnige plekje bij het raam. En ze heeft nu zelfs een eigen ­kattenbak, helemaal voor haar alleen!

Zo leefden wij drie dagen in een verscheurd land. Het begon al te wennen, eigenlijk, maar toen kwam die fatale coup die de geschiedenis in zal gaan als het Koningsnachtoproer van 2020. Terwijl iedereen sliep, brak Siepie, tot het uiterste getergd, door de onbewaakte muur. We ­werden wakker van tweestemmig gekrijs. In ­pyjama scheidden we de partijen en gooiden de grens weer dicht.

Maar niemand weet hoe het nu verder moet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden