Een hartverscheurend verhaaltje over hondenscheten, daarin ben ik de ongekroonde meester

Column Arthur van Amerongen

Beeld Illustratie Gabriel Kousbroek

Het was weer de hoogste tijd om een gevoelige column te tikken, in een krampachtige poging de laatste trouwe lezeressen niet van mij te vervreemden. Die keurige dames waarschuwden mij dat ik de laatste tijd ondraaglijk licht was geworden, met een ietsiepietsie te veel onderbroekenlol, poep-en-pieskolder, dikke tieten en masturbatieperikelen. Of ik niet wat meer over de dood, mijn trouwe metgezel, wilde schrijven want dat kon ik zo aangrijpend.

Nou voelde ik me al zeer betreurenswaardig vanwege de donkere dagen voor Pasen en ter versterking van mijn doodswensstemming draaide ik onafgebroken het Stabat Mater Dolorosa van Giovanni Battista Pergolesi. Het Stabat Mater van Karol Szymanowski had ook gekund maar dat is mij te vrolijk.

Ik slobber altijd een fles medronho leeg eer ik aan mijn cursiefje voor de Volkskrant begin, maar ditmaal was ik vanwege de paasdepressie wat uitgeschoten en had ik twee kruiken van die rommel burgemeester gemaakt. Biologisch van de boer maar toch best koppig spul.

Enfin, ik was te dronken om te fappen maar een column schrijven lukte nog net, waarvan akte. Ik zag zes honden in plaats van drie en toen moest ik vreselijk huilen. En wanneer ik jank om mijn zielenroerselen, heb ik qua column goud in handen.

Het kwartje viel: ik moest hoognodig eens schrijven over mijn onvoorwaardelijke liefde voor die beessies en hoe ze het baasje menigmaal van een gewisse dood hadden gered. Dat ik daar niet eerder op gekomen was! Eerlijk gezegd was ik al een beetje getriggerd door Humanity, de nieuwe show van Ricky Gervais. Die opent met een conference over honden en dat is eigenlijk best gemakzuchtig. Vrijwel iedere stand-upcomedian scoorde met honden, van Robin Williams tot George Carlin. Carlin over dog farts is episch maar ik wil het in dit cursiefje graag netjes houden.

Mijn lezeressen vragen vaak of ik nou een kattenman ben of een hondenman. Ik ben allebei. Ik zou zo een nieuw Old Possum's Book of Practical Cats van T. S. Eliot kunnen schrijven, want in Paraguay had ik behalve negen honden ook nog eens twintig katten die ik nummers had gegeven in plaats van namen. Uiteindelijk zijn alle poesjes met huid en haar verslonden in de tropische tuin. Binnenshuis sliepen alle huisdieren gezellig naast elkaar maar zodra een kat de jungle achter de villa insloop, werd hij/zij een haas zoals je die bij het windhondenrennen ziet. Die felinocide heb ik nooit verwerkt. Ik kan er zelfs niet over schrijven. Maar een hartverscheurend verhaaltje over hondenscheten, daarin ben ik de ongekroonde meester. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.