Een harde knal in het Buskersbos en tapijtjes van bosanemonen

Caspar loopt

Aflevering 199: ruigte met bramen en biezen en kringloop met een geweer. (Dat kan ook.) 

Caspar Janssen Beeld Studio V

In het Buskersbos loop ik met de Boven-Slinge mee, een van die beken die het landschap rond Winterswijk kleur geven. Er is het nodige intact gebleven, maar ook hier raakte op veel plekken de samenhang tussen de waterlopen en de ‘beek­begeleidende bossen’ verstoord. Vanwege het vroegere idee dat beken vooral dienden om snel water af te voeren.

Die ideeën zijn veranderd. De beekjes mogen weer meanderen, eroderen en overstromen. Om verdroging tegen te gaan en om het water juist vast te houden. Zo herstellen beekbossen en ontstaan moerassige oevers en bloemrijke gras­landen. Voor vissen werden vispassages aan­gelegd, de beken dienen weer voor de verspreiding van zaden van wilde planten.

Maar ja, het blijft mensenwerk, er ging ook wel wat mis. Op verschillende plekken werd zand van opnieuw uitgegraven oude beeklopen, direct naast de beek gestort. Zo ontstond ruigte met bramen en biezen, in plaats van de karakteristieke ondergroei van voorjaarsbloeiers zoals bosanemonen. Ook de meststoffen van nabije landbouw zorgen voor ‘soortenarme ruigte’ in sommige beekbossen.

Het Buskersbos Beeld Caspar Janssen

In het Buskersbos zie ik wel tapijtjes van bos­anemonen. Het is meer een bosje trouwens, een groen lintje dat het beekje begeleidt door een landschap met allerlei andere functies. Links een grote ­camping, rechts een weiland, en bebouwing. Daarna wordt het nog smaller, de rondweg en het industrieterrein van Winterswijk zijn niet ver, een villawijk aan de ­overkant van de beek, tot aan de gerestaureerde watermolen Den Helder.

Een harde knal. Een bewoonster met een hark schrikt net zo hard als ik en doet haar beklag. Dat ze hier al heel lang woont, maar dat alles eigenlijk steeds dichterbij komt. De villawijk, de uitbreidende camping, het nieuwe pad aan de overkant, de honden, de recreatie. En dan die nieuwe boer, die vanochtend zomaar zijn paardenlandje injecteerde met mest. Dat landje stond altijd vol met bloemen, nou, dat kun je nu wel vergeten.

Dan weer een knal. Aan de overkant van het landje een man met een geweer. Hij schiet kraaien. Kraaien die afkomen op de wormen die bovengronds zijn gekomen, op de vlucht voor de mest. Ook een soort kringloop. Maar wel een vreemde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.