Column Bert Wagendorp

Een harde Brexit? Ik zie alleen maar winnaars

De Britse overheid publiceerde maandag 24 nieuwe brochures waarin staat wat de gevolgen zijn van een ‘no deal’-Brexit, het vertrek van de Britten uit de Europese Unie zonder dat GB en EU tot een overeenkomst zijn gekomen. Ze gaan over de gevolgen voor hondenbezitters, vliegmaatschappijen, etiketten op levensmiddelen, de bloemenimport en bronwater. Er zijn nu 76 van zulke papers geproduceerd en het einde is nog niet in zicht. Een fraaier overzicht van de ontwrichtende maar fascinerende chaos die een harde Brexit in het VK met zich zal meebrengen is moeilijk te vinden.

De meeste papers beginnen met de geruststellende zin: ‘In het onwaarschijnlijke geval van een no deal...’ Dat is Britse ambtenarenhumor. Een harde Brexit is heel wat minder onwaarschijnlijk dan wordt gesuggereerd.

Het naderende onheil zal de Britten niet alsnog bij zinnen brengen. Integendeel. Wanneer ze worden klemgezet en de nederlaag onafwendbaar lijkt, sluiten ze de rangen en vinden ze elkaar in een diepe afkeer van Frogs en Krauts. Als daarvoor offers moeten worden gebracht, dan doen ze dat graag. Het talent voor gezamenlijk lijden is groot, net als een heilig geloof in de eigen superioriteit, en die zullen prevaleren. Het beste voorbeeld daarvan is nog altijd The Blitz, de Duitse bombardementen op Londen tijdens WOII, die de Britse volharding naar nieuwe hoogten voerde.

Ik vind dat de Britten de EU al veel eerder hadden moeten verlaten. Het was nog veel beter geweest wanneer ze nooit lid waren geworden, want dat lidmaatschap heeft veel kapotgemaakt. Zo is Londen van de trotse en arrogante hoofdstad van het British Empire veranderd in de meest Europese van alle EU-hoofdsteden, vol burgers uit de andere lidstaten. Londen is, met naar schatting driehonderdduizend Fransen, een grotere Franse stad dan Bordeaux. Na een harde Brexit zal dat aantal sterk dalen en zal Londen weer Brits worden. Eindelijk kunnen we er weer heen en terugkeren met sterke verhalen over het abominabele Britse eten – de krokant gebakken kots in de steak en kidney pie voorop.

De Brexit gaat Groot-Brittannië weer Brits maken en de Britten weer gelukkig: een geïsoleerd eiland, waar de mensen zalig dromen van vergane glorie en zwelgen in nostalgie. Misschien kunnen ze, als de buitenlandse automakers zijn vertrokken, weer een paar van die vergeten merken uit de dood laten herrijzen, Wolseley, Riley, Rover of Singer. Magnifieke automobielen waarmee je, als ze het weer eens hadden begeven, in de regen langs de motorway rustig je leven kon overdenken.

Het is prettig zonder al te veel gedoe door Europa te kunnen reizen. Maar het is ook mooi wanneer je straks in een paar uur weer naar een land kunt gaan waar je je echt in het buitenland kunt wanen en waarvoor je weer gezellig in de rij moet staan bij de douane.

Misschien wordt de Premier League weer een echte Engelse competitie, met lange bleke boomstammen in de spits en gemene tandeloze tackelaars op het middenveld. Misschien houden ze ook weer op met wielrennen en zuchten we straks niet meer onder de Sky-dictatuur.

Straks hoeven we niet meer naar een schitterende serie als The Crown te kijken om te zien hoe het was, dan ís het gewoon weer zo. Straks heeft mijn slijter geen Old Speckled Hen meer en moet ik er weer voor naar Engeland, naar zo’n warme pub, waar het nóg beter smaakt.

De harde Brexit: in tegenstelling tot veel onheilsprofeten zie ik alleen maar winnaars.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.