Column Arthur van Amerongen

Een flesje organische wietolie doet wonderen als je zorgenkindje aan smartelijke artrosepijnen lijdt

Hondeneigenaren hebben 24 procent minder kans om vroegtijdig te overlijden, zo las ik in Circulation, het vakblad van de American Heart Association. Die berekening klopt, want zonder mijn meisjes was ik allang kassiewijle.

Maar het is niet alleen rozengeur en maneschijn wat de hondjes betreft. Raya heeft artrose en leishmaniasis. Haar vader Jagua stierf aan die laatste ziekte, omdat er in Paraguay geen kuur tegen was.

In Portugal hebben ze wel een remedie en Raya herrees uit de dood. Overdag is ze vol levenslust en hobbelt ze vrolijk over de stranden van de Ria Formosa. Maar het traplopen gaat steeds moeilijker en ’s avonds heeft het zorgenkindje smartelijke artrosepijnen. Farmaceutische pijnstillers zijn vaak nog erger dan de kwaal en van homeopathische rommel gaat Raya naar kool stinkende scheten laten. 

Toen hoorde ik over een hond met artrose die was opgegeven door de veterinaire stand. Laten inslapen, luidde het advies. Het baasje weigerde dat en gaf zijn hond elke dag een druppel wietolie. De wederopstanding van Jezus én Lazarus is klein bier in vergelijking met het mirakel dat geschiedde in de Algarve.

Ik dus een flesje wietolie scoren. Geen kommersjele shit, maar organisch spul bomvol THC, CBD en Algarviaanse zonneschijn. 

Nou moet ik erg oppassen met het verwennen van dieren. Eens schreef ik – nota bene op 1 april – dat ik de hondjes een reuzenreep Tony’s Chocolonely van 900 gram had gevoerd. Internet ontplofte, net als die keer dat ik een baby-egeltje van een gewisse dood had gered en melk had gevoerd. Ik kreeg ziedende reacties, want ‘ik wist toch wel dat egeltjes diarree krijgen van melk?’ 

Veiligheidshalve ging ik maar even googlen over honden en wiet. Wat zitten er toch veel gekken op internet! Een Extinction Rebellion-tiepje schreef dat je honden gerust spacecake kan geven maar nooit vlees, omdat honden vegan zijn. 

Ik besloot, ondanks mijn haat tegen softdrugs, proefkonijn te worden en lag vervolgens een etmaal versteend in mijn hangmat. Na veel experimenteren vond ik de juiste dosering voor Raya. Die is nu pijnvrij, rent en klautert weer en blaft vrolijk mee met papa’s reggaeplaatjes. Voor wat, hoort wat, want mede dankzij haar en haar zusjes haal ik de 60.

Een hond als huisdier is echter niet altijd een garantie voor een lang en gelukkig leven, zoals Circulation beweert. Hitler kreeg in 1941 een Duits herdertje cadeau van Martin Bormann. Die zei nog: ‘Met zo’n prachtig beessie als Blondi wordt u makkelijk 120, mein Führer.’ 

Hondenwiedewiet Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden