Column

Een film met viriele, affaires-hebbende game-ontwerpers van 60

De ingrediënten van de film - een vrouw wordt bloedig gestalkt en is ook nog eens werkzaam in de wereld van het gamen - trokken me niet bepaald aan. En ook de regisseur niet. Paul Verhoeven doet me bij het kijken van zijn films altijd op driekwart, en soms al halverwege zijn eigen beroemdste filmcitaat uitroepen. 'Houdt het dan nóóit o-hop?'

Beeld Elle

Toch liet ik me dit weekend door mijn vriend meeslepen naar Elle, 'omdat-ie al bijna niet meer draait'.

In Elle doet Isabelle Huppert wat zij het allerbeste doet van de hele wereld: een koude vrouw met onbewogen uiterlijk en roerige ziel spelen die van enge dingen houdt. Zoals: gestalkt worden. En: games ontwerpen over duivels die vrouwen verkrachten met hun lange puntige staart.

Hè ja, het was een gezellig avondje uit. Om dit alles van een komisch element te voorzien, was daar gelukkig de Paul Verhoeventouch, zoals de scène waarin Huppert met een enorme verrekijker haar buurman begluurt die in zijn tuin een kerststal inricht, terwijl ze zich ondertussen vingert. Dat is lachen, al is het vast niet zo bedoeld. Het geeft je weer energie om je door de doodenge stalkscènes heen te slepen.

Sowieso is het een leuk spel om tijdens het filmkijken te spelen: doe de Paul Verhoevencheck. Heterovrouwen die heel even bijna lesbisch worden? Check. Tieten die te pas maar ook eigenlijk best vaak te onpas uit kleine jurkjes vallen? Check. Dreigende Basic Instinct-pianomuziek? Checkerdiepaulverhoevencheck.

Toch vond ik het zijn beste film, misschien alleen vanwege Isabelle Huppert, misschien omdat iedereen Frans sprak en je dan toch het geruststellende gevoel hebt: 'Ik zit naar een Franse film te kijken.'

En ook omdat hij origineel was. Halverwege de film, op het moment dat meestal de zin 'Houdt het dan nóóit o-hop?' in mijn hoofd opkomt, besefte ik dat ik naar het reilen en zeilen van een vrouw van 60 zat te kijken. En van haar ex-man van 60, haar beste vriendin van 60, en haar (kale!) minnaar van 60. Die mensen deden helemaal niet wat mensen van boven de 60 meestal in films doen, namelijk iemands overgrootmoeder spelen of anders een boze toverkol. Nee, ze waren viriele, affaires-hebbende game-ontwerpers, die weliswaar een team jonge nerds aanstuurden, kinderen van 30 hadden en zelfs een kleinkind, maar nergens in hun seks- of andere levens werden overtroffen of geëvenaard door de jonge nerds en dertigers.

Het waren zestigers met een leven! Die bestaan natuurlijk, dat weet ik ook wel, ik zie ze in het dagelijks leven vaak genoeg voorbijkomen. Maar nooit in films. En al helemaal niet in een zijden negligé terwijl ze bijna lesbische avonturen aangaan met hun beste heterovriendin.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden