Column Afvalbak

Een fiets vol zooi

Ik heb een fiets vol met zooi. Achterop een doos oude kleren en oud papier, voorop een plastic tas met lege flessen. Die flessen maken een spectaculaire herrie. Roedels loslopende toeristen stuiven uiteen, bang dat er dadelijk een servieskast op ze zal vallen. Dat is wel handig. Toen mijn kinderen nog voorop het stuur zaten, moedigde ik ze dan ook aan om te joelen en te bellen: dat joeg de toeristen ook weg en kwam minder agressief over dan zelf joelen en bellen. Lege flessen werken dus net zo goed. Soms is passief-aggressief the way to go.

De hele zooi is op weg naar de afvalscheidingsbakken. Die staan naast elkaar: een textielcontainer, een flessenweggooidinges, een oudpapierverdwijndoos en een verpakkings-materiaalkubus voor de plastic zak. Vier kasten naast elkaar. Het wekt de associatie met een prehistorisch heiligdom, zo'n rijtje monolieten waarvan niemand weet waarvoor ze nou precies dienen.

Dit rijtje kasten is gewijd aan de duurzaamheid. Ik begin achteraan, daar staat de kledingbak. Ik dacht voeger dat de oude kleren, helemaal die ik erin gooi, naar zwervers gingen, maar die blijken te worden verkocht. Arme mensen hebben liever geld dan oude H&M-truitjes die ik weggooi omdat de motten er gaten in hebben gegeten. Ik blijf lekker hardnekkig denken dat ik een dankbare dakloze heel blij maak met mijn mottentrui. Dat vergt veel fantasie, en gelukkig heb ik die.

De volgende container die ik aandoe, is de papierverdwijndoos. Die is eng, want hij wil me mijn pijn doen. Als ik er een oude krant te diep in duw, moet ik snel mijn hand terugtrekken, anders slaat de klep dicht op mijn vingers. Hoe sneller ik mijn vingers eruit trek, hoe meer pijn het doet als-ie me grijpt. Daar heeft een sadist goed over nagedacht.

Nu kom ik bij mijn lievelingsbak: de flessenbak. Eerst leg ik mijn bierflesjes erin (op lekkere biertjes zit geen statiegeld - heel vreemd), maar die zijn te licht om het klepje open te duwen. Daarom doe ik daarna een witte-wijnfles van mijn vrouw. Die genereert genoeg zwaartekracht om zichzelf plus de bierflesjes door het klepje te duwen. Dan valt het hele zwikkie naar beneden, culminerend in een heerlijke plof. Ik kan het niet uitleggen en ik hoef het ook niet, want het is een vrij land potverdorie, maar iets in die plof bezorgt me een melancholiek gevoel. Een klont in mijn maag. Geen steen, een klont. En dat voelt prettig. Kees van Kooten scoorde ooit een hitje, genaamd Ballen in mijn buik. Hij weet wat ik bedoel.

Er hangt een handgeschreven briefje in een plastic hoesje op de flessenbak, of we er na tienen geen flessen meer in willen gooien, want dan maak je de mensen wakker. Ik probeer me voor te stellen hoe dit hele circus - een aparte bak voor je flessen, een briefje om het discreet te doen - in Kazachstan of Cambodja zou worden ervaren. Zouden ze ons het summum van beschaving vinden of gewoon krankzinnig?

Tot slot gooi ik de plastic zak in de verpakkingsmateriaalcontainer. Best zonde, maar wat moet ik met een plastic zak met een bodempje bier en witte wijn erin? Hoewel: misschien dat een zwerver...

Op 17 mei kunt u samen met Thomas van Luyn naar Out of the Blue in TivoliVredenburg in Utrecht. Een avond vol Franse klassieke muziek met het Radio Filharmonisch Orkest. Meer informatie: volkskrant.nl/inclusief

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.