ColumnSheila Sitalsing

Eén ding is de EU vergeten uit te onderhandelen: een quotum voor zuipende en kotsende Britse toeristen

null Beeld

Op een mooie dag zal een theatermaker een bewerking maken van de adembenemende reconstructie die Marc Peeperkorn, onze man in Brussel die onvermoeibaar de corridors van de macht afschuimt op zoek naar dat éne nieuwsfeit dat het verhaal compleet maakt, schreef over de aanloop naar een van de grootste politieke gebeurtenissen van het jaar: de eerste Europese boedelscheiding.

Ze eindigde zoals boedelscheidingen wel vaker eindigen. Met manmoedige pogingen om te doen alsof hier triomfen werden gevierd, alsof iedereen beter af is nu we eindelijk definitief van het gehaal en getrek met de Britten af zijn. Júíst beter af, alsof er geen verliezen zijn geleden. Alsof het goed is zo.

De theatermaker zal de droefheid invoelbaar maken die mij overviel toen om 15:48 uur, het was bijna kerstavond, Downing Street meldde dat de deal done was. Boris Johnson sprak daarna zijn natie toe vanachter een katheder waar een mottig kleed voor lag (dit is het punt waarop Patrick van IJzendoorn, onze man in Londen die onvermoeibaar de Britse ziel aan ons probeert te verklaren, mij zal mailen om uit te leggen dat het een historisch kleed is dat al in gebruik was tijdens de hoogtijdagen van Hendrik de achtste of daaromtrent, dat er koningskinderen op zijn verwekt, of beroemde lijken in gewikkeld zijn geweest, want Engelsen gooien nooit iets weg).

Johnson repte van de soevereiniteit die was teruggeharkt uit Europe, zoals ze daar op hun eiland het perfide vasteland noemen. De zeggenschap over ‘onze wetten’ is weggesleept voor de poorten van de hel, zei hij met een overtuigingskracht alsof hij het zelf geloofde. Alsof het onafhankelijkheidsdag was.

Daarna volgde de belerende uitleg van het vasteland, het continentsplaining. ‘Schijnsoevereiniteit’, schamperden de continentale commentatoren. ‘Ze’ zijn gewoon nog met handen en voeten aan de Europese Unie gebonden, ze moeten zich houden aan een lange lijst Europese voorschriften om handel te kunnen blijven drijven, ze mogen alleen wat meer vis vangen. Eén ding is de EU helaas vergeten uit te onderhandelen: een quotum (liever: een heel klein quotumpje) voor zuipende en kotsende Britse toeristen die naar de Wallen komen voor een hengstenbal.

Het zijn rationele argumenten die je hoort op het vasteland, over percentages van het bruto binnenlands product die de Engelsen straks kwijt zullen zijn en over de formulieren die Britse vrachtwagenchauffeurs nu zullen moeten invullen en over luchtvaartmaatschappijen die een deel van hun netwerk zullen kwijtraken. En dat dit net goed voor ze is.

Terwijl Johnson een ander register bespeelt; hij gebruikte het begrip ‘lotsbestemming’. Dat is een onweerstaanbaar woord dat in de verhitte fantasie van elitejongens met eeltvrije handen associaties oproept met riddertochten en heldhaftige veldslagen die ze alleen uit boeken kennen.

De theatermaker zal ook woorden geven aan het Europese verdriet. Het zit verscholen in de opmerkingen van de diplomaten die Peeperkorn optekende en die als het koor in een Griekse tragedie door zijn reconstructie heen lopen. Over alle ‘fasen van rouwverwerking’ en over Brexit als iets dat buiten alle ‘normale parameters van tijd en ruimte’ valt.

And all the things you tried to fix, the roof still leaks, the door still sticks, zong Margriet Eshuijs bijna een halve eeuw geleden in het mooiste liedje dat over een scheiding is geschreven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden