Column

Een crime passionel! Dacht ik

De zomer was al een eind op streek, maar op de Amsterdamse Ringdijk leek het alsof ie net ontploft was. Op een bankje zat ik er voor de 340ste keer mijn allerlaatste sigaret te roken. Twee zwanen maakten met veel machtsvertoon een klapwiekende landing op het water, een club meeuwen stortte zich krijsend op het oude brood dat een Turkse dame hen vanaf de brug toewierp, tussen de waterlelies werd luidruchtig gepaard door iets groens met oogjes.

Sander Donkers
null Beeld anp
Beeld anp

Vanwege al het rumoer had ik pas laat in de gaten dat er aan de overkant een politieauto was gestopt. Een struise, blonde agente verschafte zich toegang tot een van de vierkante arbeidershuisjes en kwam even later tevoorschijn met een vrouw die ze onder zachte dwang naar de wagen begeleidde. De arrestante had hoogpolig kroeshaar en leek sprekend op Beppie Melissen in de rol van José, de geliefde van Jiskefets Oboema. Ze schudde haar hoofd in radeloos onbegrip.

'Wat een bloedkankerhoer, hè?' Het was de enige zin die boven het beestgedruis uitkwam. Het klonk onzeker, alsof ze hengelde naar bevestiging. De agente zweeg en legde een hand op de kleine krulletjes opdat de vrouw zich niet zou stoten toen ze op de achterbank ging zitten. Een standaard politiehandeling, ze doen het bij moordenaars ook, maar in dit geval had het iets teders.

Bloedkankerhoer - dat moest wel de Moeder aller Verwensingen zijn. Toen er meteen daarna ook nog een politiebusje voorreed, waarna twee agenten de trap op holden, besloot ik dat het een uitgemaakte zaak was. Crime passionel! Aanstonds zouden ze in de deuropening verschijnen met de betrapte overspelige in iets te grote, witte onderbroek. Vervolgens de kijvende minnares, haar lippenstift uitgesmeerd over haar wangen, eventueel bloedend. Ik ging er eens goed voor zitten.

Twee allerlaatste sigaretten later kwam een van de agenten naar buiten met een rollator die hij op aanwijzing van een sjofele, vaalbleke oma in een lichtbruin vest zorgvuldig begon uit te klappen. Daarna volgde er een middelbare vrouw met kortpittig kapsel en witte driekwartbroek. Ze haalde haar fiets van het slot en reed zwaaiend weg.

Het was al nauwelijks voorstelbaar dat een van beide dames de bloedkankerhoer in kwestie was, maar mijn scenario lag definitief aan diggelen toen er als laatste een schuchtere puber met een diepzwarte huid de trap af kwam. Hij gaf de agenten een beleefde hand, hielp de oma en haar rollator geduldig het busje in en klom er zelf bij. Terwijl het konvooi zich langzaam in beweging zette, kon ik de arrestante nog altijd ongelovig met haar hoofd zien schudden. Ik sluit niet helemaal uit dat ik hetzelfde deed. Fantasie, wat moest je er eigenlijk mee?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden