ColumnThomas van Luyn

Een badmat moeten we niet willen met z’n allen, zo’n rottende lap in die bedompte ruimte

null Beeld Aisha Zeijpveld
Beeld Aisha Zeijpveld

Qua badkamer zijn we het over veel dingen eens. We kunnen twisten over wel of geen badkuip, over de kleur en het materiaal van het douchegordijn, maar in grote lijnen zijn we volkomen mainstream wanneer het gaat over de samenstelling van de natte cel: er moet warm water zijn voor de douche, een wasbak voor het tandenpoetsen, en een spiegel om ons positieve zelfbeeld te laten temperen door de weerbarstige werkelijkheid. Dit zijn zaken waar mijn vrouw en ik nooit onenigheid over hebben gehad, gebaseerd als ze zijn op elke badkamer die wij beiden ooit hebben gezien.

Echter:

In de badkamer wordt de boel weleens nat. Daarom is de vloer óf betegeld, óf begietvloerd. Je zou wel gek zijn om er tapijt te leggen. Dat zou immers alleen maar water opzuigen en gaan schimmelen en rotten, nietwaar. En dat is dus ook hoe ik denk over badmatten. Een badmat is immers een klein tapijtje, niets meer en niets minder. En dat moeten we niet willen met z’n allen, zo’n rottende lap in die bedompte ruimte.

Maar mijn vrouw staat erop. Letterlijk. Op de badmat die ze ineens voor de wastafelspiegel had gelegd. Ik duldde het, omdat ze er wat meer tijd besteedt dan ik – er valt aan haar uiterlijk nou eenmaal meer eer te behalen dan aan het mijne, en haar voeten stonden dus langer op de koude tegels – en omdat het maar zo’n dun matje was, zo’n veredeld handdoekje.

Maar uit het niets heeft het matje een upgrade gekregen: ineens lag er een high-end hoogpolige tapijtzode, waarin mijn voeten haast wegzakten tot mijn enkels. Een soort moeras, ook gezien het water dat het vasthoudt en het leven dat er ongetwijfeld welig in tiert. Zo’n vlezige mat wordt nooit helemaal droog, nooit. Wanneer de klimaatverandering Noord-Europa heeft veranderd een in dorre woestijn, zullen nomaden hun kamelen nog steeds naar onze badmat sturen, in de wetenschap dat daar altijd een levendige oase te vinden is.

Ik wijt het aan de Britten. Mijn vrouw is met een Engelsman getrouwd geweest, en in Engeland hebben alle badkamers tapijt. Waarom? Omdat de schimmels die erin zitten sporen verspreiden die zich nestelen in de hersens van bewoners, die daarna als willoze zombies nog meer tapijt gaan aanleggen, zodat de schimmels zich daar verder kunnen voortplanten. U gelooft me niet? Huur maar eens een Airbnb’tje in Little Sodbury, als de grenzen weer open zijn. Doe de badkamerdeur open en aanschouw: oranje-bruin tapijt, zo ver het oog reikt.

Dus nu denk ik dat zij daar indertijd besmet is geraakt met de Engelse Tapijtgriep, en dat die nu weer opsteekt. Want niet lang na Moerasmat 1 verscheen Moerasmat 2 bij de wc. En waar ik een zachte ondergrond bij het opmaken nog begrijp, is de badmat bij de wc de belangrijkste reden dat ik altijd pro-Europees stem, namelijk vanuit het ideaal dat die dingen in alle lidstaten verboden worden. Iets goorders dan die urinespons op de vloer bestaat in mijn optiek niet. In een land waarin slippers en sloffen voor elke hardwerkende burger betaalbaar zijn geworden, is er geen enkele reden te bedenken waarom iemand een zompige pismat bij de wc zou willen hebben. Ik heb aangekondigd dat, zolang de mat daar ligt, ik mijn behoefte in de douche zal doen.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden