Durf risico te lopen

We zijn te paranoïde aan het worden als het om de veiligheid van onze kinderen gaat. We draven door

De trend werd al gezet in het midden van de jaren '90, toen Dutroux op een beestachtige manier meisjes had misbruikt en vermoord. Nu, net na de verschrikkelijke moord op Milly Boele, hebben we weer een extra hoogtepunt bereikt waarin ouders speurhonden en helikopters laten inzetten als hun kroost nog geen tien minuten kwijt is. Een beetje achterdochtig zijn is gezond, maar men kan ook te ver gaan.

Het meest recente voorbeeld is de zoektocht naar een 6-jarig jongetje uit Dordrecht, die nog maar tien minuten weg was. Er werd met speurhonden gezocht en er werd gevraagd om een helikopter. Uiteindelijk werd het kind gewoon spelend in de buurt gevonden.

Overdreven
Als 15-jarige jongen begon ik de trend van overdreven bescherming al te merken. Op dat moment was ik kinderleider in de kerk waar ik toen naar toeging. Als puber was ik nog behoorlijk speels en speelde en stoeide soms gezellig met de kinderen mee. Dit uiteraard altijd in het bijzijn van een andere volwassene. Niet lang daarna kreeg ik een gesprek met de coördinator van de kinderleiders. Ik moest ophouden met het stoeien en spelen met de kinderen. Dit was zogenaamd 'ter bescherming' van mijzelf en de kinderen om zo misbruik en klachten van ouders daarover te voorkomen.

Bekrompen
Mijn mond viel open van verbazing. Ik was zelf nog een minderjarige jongen en de kinderen die ik onder mijn hoede had waren blij dat er eindelijk eens een leider was die daadwerkelijk met hun meedeed. Het was niet leuk om de beteuterde gezichtjes van de kinderen te zien toen ze te horen kregen dat ik niet meer mocht stoeien, maar het waren nu eenmaal de (in mijn ogen bekrompen) regels.

Wat een contrast met de situatie in Amsterdam toen ik de kerk inruilde voor het studentenleven. Eindelijk werd mijn speelsheid wel gewaardeerd en werd ik oppas van de kinderen van een lesbisch echtpaar. Dit uiteraard tot afschuw van mijn christelijke ouders, maar ik werd in dit geval zelfs betaald om de kinderen te vermaken en ze hadden zoveel plezier in het stoeien, dat ik zelfs momenten had dat ik er even geen zin meer in had.

Honkbal

Vervolgens werd ik ook trainer van een pupillenteam bij mijn honkbalclub. Speels als ik altijd al was, deed ik lekker mee met de jongere spelers. Gezellig meelopen met de warming-up, mee slaan en gooien met de training en – zoals het kwajongens betaamt – af en toe ravotten. Tot op een gegeven moment ik weer last kreeg van de leiding die meldde dat ik 'te amicaal' was met de jongere spelers.

En dat terwijl ik als achttienjarige jongen bij wijze van spreken een broer kon zijn van de spelers van rond de twaalf jaar. Het resulteerde er uiteindelijk in dat ik werd gesommeerd om weg te gaan van het clubterrein toen ik tijdens het honkbalkamp weer een balletje ging overgooien met de jongere spelers. Dat de klachten pas binnenstroomden toen ik uit de kast kwam viel trouwens erg op, maar nam nog steeds niet weg dat de reactie van de leiding zeer overdreven was.

Geen risico
Bovenstaande voorbeelden, waarvan twee eigen ervaringen, illustreren goed welke kant we aan het opgaan zijn wat betreft de veiligheid van onze kinderen. We hebben op dit moment een punt bereikt dat we onze kinderen liever geen enkel risico willen laten lopen en het er daarom voor over hebben om een beetje in te leveren aan de ouderwetse lol en plezier die kinderen vroeger genoten (stoeien, balletje overgooien, spelen op straat). We kennen het gelukkig nog wel, maar ik zie een trend die dit steeds meer beperkt.

Tegenwoordig willen we al onze kinderen beschermen tegen ziektes en de minste of geringste bacteriën waardoor Westerse kinderen de meeste allergieën ontwikkelen. Sommige ouders weigeren hun kinderen zonder helm te laten fietsen. Mijn eigen extreme ervaring was dat ik als 17-jarige jongen mocht 'uitgaan', maar wel om 23:00 uur weer thuis moest zijn. En al helemaal niet in Amsterdam, dat was veels te gevaarlijk' voor mij.

Beste bedoelingen
Het gebeurt allemaal met de beste bedoelingen, maar ik hoop dat de meeste ouders het door zullen hebben wanneer ze overdrijven en de lol van het (jonge) leven verpesten of beperken. We willen toch dat onze kinderen gelukkig zijn in plaats van ze van elk risico af te schermen tegen de prijs dat deze bescherming verstikkend werkt op het leven van dat kind?

Laten we alsjeblieft oppassen dat we niet te ver doordraven met preventieve maatregelen. Het lijkt wel alsof een deel van de ouders op een verstikkende manier geobsedeerd raakt door hun kinderen. De hierboven genoemde voorbeelden kunnen vergeleken worden met het niet meer rijden met de auto omdat men bang is een auto-ongeluk te krijgen of men niet meer vliegt omdat men bang is neer te storten.

Risico's
Als je dingen onderneemt – hetzij een reis, een ritje in de achtbaan of een middagje buiten spelen – loop je bepaalde risico's. Laten we vooral in acht nemen dat die risico's heel klein zijn en dat als bijvoorbeeld je je kind tijdens het spelen even uit het oog verliest, je niet gelijk in paniek moet raken en eerst even rondbelt bij vriendjes en ouders of je kind daar misschien aan het spelen is. Nu bereiken we een punt dat elke ouder die niet goed op zijn/haar kind let en in paniek raakt, de belastingbetaler klauwen met geld gaat kosten.

Zoals ik al eerder zei: een beetje achterdocht en voorzichtigheid met je kind is goed, zelfs verplicht wil je een verantwoordelijke ouder zijn. Maar laten we vooral niet overdrijven door het plezier van onszelf en dat van onze kinderen te verpesten omdat we geen enkel risico willen lopen. Met alles wat je doet loop bepaalde risico's, en dat maakt het leven nou juist zo spannend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden