Verslaggeverscolumn Margriet Oostveen

Drie precieze schoten op een ooievaarsnest

Er zijn redenen te over om niet veel aandacht te besteden aan een ooievaar die vrijdagnacht in Overijssel op de rand van zijn nest is doodgeschoten. In de Scheveningse Bosjes is zaterdag bijvoorbeeld het lichaam gevonden van een mens, een vrouw van zesenvijftig, ook met geweld omgebracht. En dan nog de wereld, om maar wat te noemen.

Ik bedenk dit maandagochtend vroeg. Als ik niettemin al op weg blijk te zijn naar de plaats van het misdrijf. Het dorpje heet De Lutte, gemeente Losser, in Twente. Tussen Oldenzaal en de Duitse grens.

De neergeschoten ooievaar. Beeld Evelien Wennink

Later zal iemand vragen of ik ‘dan soms ook’ vegetariër ben (nee). Bij anderen in de sociale media weer die agressie die je vaker ziet rond dierenleed: ‘Wil die vent vertrappen, echt’. Dierenvrienden die geweld soms prima vinden. Hitler hield ook zo van dieren, nog een reden om niet te gaan.

Maar ik ben er al. In De Lutte, zoekend in een onschuldig coulisselandschap, naar een erf met een ooievaarsnest op een paal aan het spoor. Die paal is drie weken geleden neergezet nadat ProRail in korte tijd drie keer het nest van deze twee ooievaars liet verwijderen van de bovenleiding. De eieren waren nog niet gelegd. Razendsnel bouwden deze ooievaars keer op keer een nieuw onderkomen, koppige wezens − hún adres. Pal voor het huis van Evelien Wennink en haar vriend Ronald, die het niet konden aanzien. Dat zal Evelien vertellen als ik haar heb gevonden en de stroopwafels op tafel staan.

De eieren worden uit het nest gehaald en in redding gebracht in een doos met isolatiemateriaal. Beeld Margriet Oostveen

De ooievaar is geen bedreigde diersoort meer. Er zijn er nu een stuk of duizend in Nederland en er zijn wel negen nesten in en rond De Lutte. Maar botweg nesten weghalen, dat dóe je zo dus niet. Samen met de Vogelgroep Losser is er ‘druk uitgeoefend’, waarna ProRail die paal heeft neergezet op het erf van Evelien, in een klein weiland. De paal kwam zo dicht mogelijk aan het spoor. Toen gingen de ooievaars eindelijk om − nou oké dan.

De Vogelwerkgroep Losser zou eind mei fijn langskomen met een VVV-fietstocht, langs alle ooievaarsbaby’s in de omgeving – excuseer de mensentaal, maar het was hier dus één groot verheugen van boeren en burgers.

Toen vrijdagnacht. Evelien vertelt dat Ronald, die nu op zijn werk is, even voor enen ‘nog even stond te roken’ in de schuur. Zij zou vast naar boven gaan.

Ronald deed alle lichten uit. Ze denken dat de grijze auto die hij toen hun weilandje op zag rijden daarop heeft staan wachten. Normaal hangt er een koord om dat weiland af te sluiten, maar er was net gemaaid. Ronald zag het door het raam van de donkere schuur en hield de auto in de gaten, niet meteen gealarmeerd, ze hebben hier ook treinspotters gehad.

Ronald liep naar buiten. ‘Op dat moment is de auto weer het weiland afgereden.’ Tot achter een laurierstruik bij de spoorwegkruising, op behoorlijke afstand van het nest. Ronald hoorde drie schoten, heel precieze, op die afstand.

‘Toen scheurde de auto weg. Ronald is naar zijn auto gerend en er nog even achteraan gereden, terwijl hij mij belde.’ Evelien deed haar laarzen aan en is naar de ooie­vaar gaan kijken. Het mannetje lag dood in het gras.

Evelien Wennink. Beeld Margriet Oostveen

De politie bevestigt later dat het klopt dat er ‘een kenteken’ rondgaat van de schutter – Nederlands, volgens Ronald. Maar er is nog geen verdachte. Desgevraagd: ‘Mankracht is geen enkel probleem in deze zaak’.

Maandagochtend even voor tienen rijdt een truck met een hoogwerker van Volkel, loonwerkers uit De Lutte, het landje op. Die helpt Vogelgroep Losser naar het nest. Het vrouwtje is sinds vrijdagnacht het nest niet meer af geweest om te eten, zegt iedereen bezorgd, omdat het mannetje er niet meer is om de eieren te beschermen. Men is bang dat ze zichzelf dood broedt. Het vrouwtje kijkt intussen heersend over de rand van het nest.

Tien minuten later zijn haar eieren in een kartonnen doos vol isolatiemateriaal op weg naar de Werkgroep Ooievaars in het Gelderse Herwijnen. Honderddrieënzeventig kilometer verderop. Daar hebben de vrijwilligers de broedmachine al aanstaan.

Er zijn zoveel redenen niet te veel aandacht te geven aan een doodgeschoten ooievaar. Ook doorkruisen twee zorgzame mannen het land met vier eieren in hun schoot. Overhandigt Evelien de aardige jongen met de hoogwerker een kratje Grolsch en twee zakken chips en daar gaat hij weer.

Het ooievaarsvrouwtje vliegt nog een uur vraagtekens rond het nest. Dan lijkt ze verdwenen. Misschien komt ze volgend jaar terug, met een nieuw mannetje, dat komt voor. Graag weer een koppig type.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.