Column Elma Drayer

Drayer over de links-progressieve wereld en de nieuwe burgemeester van Amsterdam: ‘Halsema gaat het in eigen kring knap moeilijk krijgen’

In de steil gereformeerde gemeenschap waarin ik opgroeide was het ten strengste verboden om af te wijken van de voorzeide leer. Ieder dissident geluid kon rekenen op verkettering. Kennisnemen van andermans standpunten? Nergens voor nodig. Wij hadden immers de Waarheid in pacht!

Langzaam gleed ik van mijn geloof (want zoals elke ­ervaringsdeskundige weet: je valt niet, je glijdt). Maar welbeschouwd schoot ik daar weinig mee op. Al snel ontdekte ik dat de links-progressieve wereld waarbij ik me aansloot in onverdraagzaamheid nauwelijks onderdeed. De mores bleken even strikt, de taboes minstens zo groot.

Vooral de laatste tijd kom ik weer krasse staaltjes tegen.

Neem wat filmmaker Eddy Terstall gebeurde. In mei ­publiceerde hij met drie geestverwanten het manifest Vrij Links, pleidooi voor een ‘vrij en onbelemmerd debat, een levensbeschouwelijk-neutrale staat, seculier onderwijs voor alle kinderen en een herwaardering van individuele vrijheid’.

Interessant om te bediscussiëren, dacht ik. Verkeerd gedacht. De ouderlingen kwamen bij wijze van spreken onmiddellijk in vergadering bijeen. Hun kerkblad, pardon, de BNNVARA-site Joop.nl, plaatste het ene gewichtige stuk na het andere. Samengevat: de initiatiefnemers hielden er in het geniep een ‘rechtse agenda’ op na. Dus had het manifest Vrij Slinks moeten heten (de woordspeling is nu eenmaal de strohalm der humorlozen).

Recentelijk, na twee interviews met Terstall, raakten de critici pas echt op dreef. Om hygiënische redenen herhaal ik hier niet wat zij op de sociale media zoal over hem uitstrooiden. Toch blijft het een intrigerend fenomeen: uitgerekend de luitjes die roepen dat ze slechts ‘systeemkritiek’ bedrijven, gaan ad hominem zodra iemand het waagt uit de pas te lopen. Dan ben je fascist, racist, een genocide­pleger in spe. Behoorlijk persoonlijk bedoeld, lijkt mij.

Neem ook wat Shirin Musa, directeur van Femmes for Freedom, sinds jaar en dag gebeurt. Zij eist voor álle vrouwen in Nederland het recht op om te huwen met wie zij willen. Dus ook voor vrouwen met een migratieachtergrond. Ik kan met de beste wil niet verzinnen wat daarop tegen zou zijn.

Maar links-progressieven kunnen dat wel. Zo zou Musa stiekem ‘islamofoob’ zijn (een nogal geestige aantijging voor een directeur die zelf een hoofddoek draagt). Belangrijkste argument: ze krijgt steun uit rechtse hoek. Want dat weegt vele malen zwaarder dan het lot van nogal wat vrouwen met een migratieachtergrond – of zoiets?

En nu een niet heel knappe voorspelling: er komt een nieuwe lievelingsvijand aan.

Woensdag stuurde de pas aangetreden burgemeester van Amsterdam een brief naar de gemeenteraad over de aanpak van radicalisering en extremisme. Femke Halsema (GroenLinks) neemt daarin afstand van het beleid van voorganger Jozias van Aartsen (VVD). Zag hij er geen been in om banden aan te knopen met salafistische moskeeën, zij wil daar niets van horen.

Lekker links, dacht ik. Verkeerd gedacht. De ene nierenproever maakte de burgemeester uit voor ‘rioolrechts’, de andere voor ‘reactionair’. En Clarice Gargard, nota bene columniste bij het liberale avondblad, liet per ommegaande weten dat zij Van Aartsen ‘progressiever en ­bedachtzamer’ vond.

Nog een niet heel knappe voorspelling: Halsema gaat het in eigen kring knap moeilijk krijgen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.