ColumnPeter de Waard

Draait bij covid-19 alles om het eigen land?

Alle aandacht is gericht op het kleine leed in het eigen land: het sluiten van de horeca, de mondkapjes in de winkel en het afgelasten van de amateursport.

Nauwelijks is er enige interesse voor het grote leed: de 100 miljoen mensen in andere delen van de wereld die door corona terugvallen in extreme armoede (een inkomen van minder dan 1,90 dollar per dag) en de 150 miljoen mensen die hierdoor chronisch honger lijden.

Deze week vindt in de schaduw van de coronacrisis en de Amerikaanse verkiezingskermis in Washington de jaarvergadering van het Internationaal Monetair Fonds en de Wereldbank plaats. Veel aandacht zal die niet krijgen – heel wat minder dan tijdens de kredietcrisis in 2008 en 2009 toen de beide instituten een sleutelrol speelden.

De vergaderingen en bilateraaltjes van de financiële kopstukken vinden online plaats. Het voordeel is dat geen duizenden gedelegeerden naar Washington hoeven te vliegen en in vijfsterrenhotels te worden ondergebracht. Maar het grote nadeel is dat de grote noden van de wereld nauwelijks aandacht zullen krijgen. De media zullen niet aan internet zijn gekluisterd om die discussies te verslaan. De hongerpandemie, die nu al vele malen meer slachtoffers heeft veroorzaakt dan de ruim 1 miljoen door het virus zelf, belandt in de vergeetboeken.

Normaal worden voor de jaarvergaderingen de agenda’s schoongeveegd. Meestal begint het met een rituele dans waarbij ngo’s als Oxfam aandringen op verdere schuldverlichting en het IMF en Wereldbank verwijten te weinig te doen.

Niettemin heeft de Wereldbank over een periode van 15 maanden 160 miljard aan leningen toegezegd aan meer dan 100 landen die niet gratis kunnen lenen of de bankbiljettenpers kunnen aanzetten.

Critici vinden het een doekje voor het bloeden - veelal een optelling van oude toezeggingen. Maar het IMF en de Wereldbank zijn afhankelijk van de politieke steun van de wereldwijde gemeenschap.

Zo hebben de beide instituten de G20 gevraagd het uitstel van schuldaflossingen voor de armste landen nog eens met 12 maanden te verlengen, omdat die anders vanwege aflossingsverplichtingen zouden worden gedwongen op onderwijs en zorg te bezuinigen. Maar de landen die in het IMF en de Wereldbank die dienst uitmaken vinden zes maanden wel genoeg.

Zij moeten worden wakker geschud door het eigen volk. Maar op de persconferenties van Rutte en De Jonge wordt het buitenland alleen genoemd als het gaat om een vergelijking van het aantal gevallen. Ook de media hebben tot nu toe geen of nauwelijks aandacht gehad voor de miljoenen mensen die in Bangladesh hun banen kwijtraken in de kledingindustrie en daardoor terugvallen in extreme armoede.

Als de mensen niet met hun neus op de feiten worden gedrukt van wat er verder in de wereld gebeurt, zullen ze zich drukker maken over het feit dat ze zelf niet uit eten kunnen dan dat er elders geen eten is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden