Column Ibtihal Jadib

Doorloop de stappen van het Grote Plan om 'succes' te oogsten

Beeld Valentina Vos

Ik dacht: doe ’es gek, neem pianoles. Het is altijd een favoriet instrument van me geweest en ik vermoed dat ik er een talent voor bezit. Het enige wat ik hoef te doen is achter een piano plaatsnemen. Nou, dat heb ik gedaan en ik kan u vertellen: het klinkt nergens naar. Dat was een flinke tegenvaller, en mijn talent blijkt vooralsnog veel aansporing nodig te hebben voor het naar buiten wil treden. Geeft niks, ik heb geduld, doorzettingsvermogen en een stevig arsenaal krachttermen om stoom af te blazen dus ik kom er wel. Ooit speel ik Vader Jacob.

De reacties op het pianogebeuren zijn ondertussen interessant. Mijn man zei meteen: ‘Leuk, doen!’, evenals vrienden en collega’s die dingen riepen als: ‘Wat goed’, of: ‘Je zou ook met gitaar kunnen beginnen!’ De reactie van mijn moeder was van een andere categorie. Ze viel stil, keek me verbaasd aan en zei toen: ‘Kifesh piano?!’ Dat betekent zoiets als: hoe bedóél je, piano?! Of ik niet iets beters te doen had. Nou eh, eigenlijk wel. Maar het leek me gewoon zo ontzettend leuk. Hoofdschuddend liep ze weg, iets mompelend over de jeugd van tegenwoordig.

Een vriendin had iets vergelijkbaars met haar Marokkaanse moeder. Mijn vriendin had al jaren een goede baan en kreeg een aanbod op een andere afdeling verder te groeien. Maar ze besloot datgene te doen waar ze al jaren van droomde: ze zegde haar baan op, verkocht haar huis en vertrok met een rugzak naar het Verre Oosten. Haar ouders waren verbijsterd. Waarom zou iemand een VAST CONTRACT aan de wilgen hangen om zoiets onzinnigs te ondernemen? Marokkaanse jongeren hebben het reizen allang ontdekt, aangestoken door Nederlandse backpackers en pioniers als ‘Mohsin op wereldreis’, maar de ouders lopen er nog niet warm voor. Die houden vast aan het Grote Plan.

Dat Grote Plan bestaat uit eenvoudig meetbare stappen die elke zomervakantie door de familie in Marokko worden bijgehouden. Zolang je een studie volgt, word je gevraagd of het diploma al in zicht is. Na het afstuderen moet je in een rechte lijn door naar een goede baan, liefst in een traditionele functie met aanzien. Artsen doen het bijvoorbeeld erg goed, maar ook advocaten, accountants of ambtenaren kunnen op waardering rekenen. Het is hoe dan ook prettig als er sprake is van een bureau vol belangrijke papieren en een auto van de zaak. Die auto is trouwens fundamenteel, want als je die niet van de baas krijgt is dat de eerstvolgende stap: zorg voor een indrukwekkende, liefst zo patserig mogelijke wagen. Daarmee kun je in de zesde versnelling door naar de volgende bestemming: trouwen. Hupsakee, een groot feest met alle toeters en bellen waarna één, nou vooruit, anderhalf jaar later een baby in de wereld geschoten moet worden. Dan zit je een tijdje goed want iedereen begrijpt dat het opvoeden van kinderen een vrij overheersende activiteit is. En daarna moet je weer opschieten, want dan staat de bedevaart naar Mekka te wachten. Als je die dan ook hebt afgevinkt, mag je tevreden sterven.

Ik weet niet zeker of die tevredenheid dan te maken heeft met de afgevinkte stappen of met het eindelijk op je lauweren kunnen rusten, maar dat doet er ook niet toe. Als je de stappen van het Grote Plan maar vlot hebt doorlopen zonder kostbare tijd te hebben verspild aan lanterfanten. Heel fijn overzichtelijk allemaal. Maar bij al die voortvarendheid moet ik toch even denken aan Herman van Veen met zijn liedje: Opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats, we hebben ongelooflijke haast!

ibtihal.jadib@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.