Opinie Op de zeepkist

‘Door in gesprek te blijven, blijf je toch naar elkaar omkijken. Zo blijft Giethoorn leefbaar voor toerist en Gieter’

Anneke Scholten-Gort: ‘Als bewoners van een plaats als Giethoorn moet je zorgen dat je nauw bij elkaar betrokken blijft.’ Beeld Katja Poelwijk

Wie 

Anneke Scholten-Gort (74), geboren en getogen in Giethoorn.

Probleem

Door het groeiende aantal toeristen bestaat het gevaar dat trekpleisters als Giethoorn veranderen in een karakterloos openluchtmuseum.

Oplossing

Bewoners moeten elkaar actief blijven opzoeken en met elkaar in gesprek blijven. Zo voorkom je een tweedeling tussen mensen die van het toerisme profiteren en mensen die alleen de overlast hebben.

‘’t Is hier veel te druk, zeggen sommigen. En inderdaad, ik hoef overdag in deze tijd van het jaar niet te proberen door het centrum van Giethoorn te fietsen, dat lukt niet meer. In de gracht heeft het soms wel wat weg van een kermis, de boten zijn de botsauto’s. Het is eenrichtingsverkeer en iedereen die betaalt, krijgt een bootje mee, ook al heb je geen vaarervaring.

‘Giethoorn had toen ik nog een kind was een stuk of acht hotels, voornamelijk voor Nederlanders die op vakantie gingen in eigen land. De mensen die toen door het dorp liepen waren vooral kleinere boeren, die hun vee op boten vervoerden, punterend door de grachten. Toen in 1958 de film Fanfare uitkwam – die is in Giethoorn opgenomen – werd het al drukker. Sinds de succesvolle promotie van Giethoorn in China, ruim tien jaar terug, zijn er veel Chinezen, maar zij zijn niet de enigen die Giethoorn hebben ontdekt. Spaans, Chinees, Japans, Hebreeuws; je hoort van alles als je over het Binnenpad loopt.

‘Giethoorn is langgerekt. Je hebt Noord en Zuid. In Zuid is het historische centrum, het stuk dat iedereen wil zien. Logisch ook, als ik naar Amsterdam ga met vriendinnen, dan ga ik ook naar de Dam. Je kan die plekken niet uitbreiden, dus dat het er druk is, daar ontkom je niet meer aan.

‘Toch vind ik die drukte ook bijzonder in een regio die vergrijst en waar de jongeren wegtrekken. En ik vind ook dat het dorp ervan profiteert. Kijk alleen al naar de groei van het aantal restaurants. Je kan hier nu alles krijgen. Je hebt hier ’t Olde Maat Uus, een museum over het dorp dat onlangs is opgeknapt. Aan die vernieuwing moest ik eerst wennen, het is een stuk moderner geworden. Mensen kunnen met van die cassettes nu in allerlei talen horen over de geschiedenis van Giethoorn. En ja, dat maakt me best trots.

‘Maar je moet tegelijk wel zorgen dat het dorp leefbaar blijft. Dat dreigde hier mis te gaan. De gemeente Steenwijkerland, waar Giethoorn onder valt, heeft het aanvankelijk behoorlijk laten lopen. Toen het internationaal toerisme zo begon aan te trekken, kon iedereen die wilde nog grotere boten door de grachten laten varen, zodat er nog meer mensen meekonden en het nog drukker werd. De mensen die in de huizen langs het water woonden, zagen het dag na dag vollopen met steeds groter wordende groepen.

‘Er werd en wordt behoorlijk geklaagd, voornamelijk door mensen die er niet aan verdienen. Aan de andere kant heb je een groeiende groep mensen die een goed inkomen heeft van het toerisme. Toch groeten we elkaar, maken we een praatje en kijken we hier nog wel naar elkaar om. Als bewoners moet je nauw bij elkaar betrokken blijven, al verandert Giethoorn door de toeristen en door de ‘import’, mensen van elders die hier de rust en de ruimte opzoeken.

‘Dat gemeenschapsgevoel is altijd al belangrijk geweest. Ik kan mij nog herinneren dat mijn vader naar de buren moest als er iemand overleed, want toen had je hier nog geen Monuta of Dela. Het was je burenplicht om de gestorvene te verzorgen en aan te kleden. Dat zijn werkjes waar je tegenop zag, maar het was wel voor de buurt waar je bij hoorde.

‘Nog steeds wordt het buurtgevoel gekoesterd. Ik ben zelf de beheerder van een activiteitencentrum voor ouderen. De twee kerken organiseren van alles, onder andere een diner waar ouderen elke maand gratis kunnen komen eten. En je hebt Gieters Belang, een club bewoners die korte lijnen heeft met het gemeentehuis in Steenwijk en in de gaten houdt wat er speelt. Dit voorjaar nog was er de Rolkofferrun, georganiseerd en gesponsord door een aantal ondernemers uit de toerismesector. Bewoners, verkleed als toeristen, konden tegen een kleine vergoeding deelnemen aan de loop, mét rolkoffer. De opbrengst ging naar een uitje voor de bewoners van het verzorgingstehuis.

‘Door op allerlei manieren met elkaar in gesprek te blijven, blijf je toch naar elkaar omkijken. Zo blijft het dorp leefbaar voor toerist en Gieter en kunnen we de veranderingen aan.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden