Column Paulien Cornelisse

Door elektrische fietsen is het ouderwetse zwoegen inmiddels een teken van onversneden wilskracht

Steeds vaker zie je fietsers die, met een gelukzalige glimlach op het gezicht, iedereen inhalen. Ze fietsen elektrisch, natuurlijk – vandaar die glimlach. Anderen kennen dit gevoel alleen van de rolband op Schiphol: ik loop wel, maar sneller dan ik eigenlijk kan.

Elektrische fietsers zijn vaak mensen die niet per se atletisch zijn. Zij kunnen niet snel fietsen, zij worden snel gefietst.

Ik zie vooral nadelen aan dit nieuwe straatbeeld, maar ook wel wat voordelen. Ten eerste: als je wordt ingehaald door wie dan ook, kun je jezelf altijd vertellen dat dat waarschijnlijk een elektrische fiets was.

Ook constateer ik bij mezelf een hernieuwde waardering voor het ouderwetse zwoegen. De fietser hijgt en puft de brug op. Even uitrusten bij het stoplicht. Hij moet nog ver. Er is wind. Groen – met een zucht gaat hij verder. Dat ziet er tegenwoordig dus niet meer uit als lijden. Dat ziet eruit als onversneden wilskracht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.