Column

Door de spullenpiek krijg je heel veel zin om spullen te kopen

De laatste paar dagen denk ik best vaak aan de spullenpiek. De spullenpiek is een fenomeen dat is geïntroduceerd door Steve Howard, het hoofd van duurzaamheid van IKEA (een hoofd van duurzaamheid zijn en dan bij IKEA werken lijkt me op heel veel manieren ingewikkeld, maar daar ga ik nu niet over verder zeuren).

Beeld reuters

Volgens dat duurzaamheidshoofd hadden de consumenten van deze wereld - wij allemaal dus, behalve die ene vrouw in de Achterhoek over wie ik laatst las, die haar stofzuiger had weggedaan en alleen maar losse appels kocht en die in een oud linnen tasje vervoerde - ons maximum aan spullen bereikt.

De populariteit van mijn Japanse opruim-goeroe Marie Kondo, met wier gedachtegoed ik u nu al vaak heb lastiggevallen, maar door wier gedachtegoed mijn huis overigens nog steeds niet is opgeruimd, lijkt ook te wijzen op het bestaan van een spullenpiek. Dat stond vorige week nog in de serieuze krant The Guardian. Ik vond het een logische gedachte. Als de hele wereld boeken koopt van een Japanse vrouw die propageert dat je bijna al je spullen moet weggooien, dan hebben we wellicht te veel spullen. En dat is dus de spullenpiek.

In datzelfde artikel in The Guardian stond trouwens dat de gemiddelde Britse vrouw een kledingstuk maar zeven keer draagt nadat ze het heeft gekocht. Heel deprimerende kost, dat artikel.

Het vervelende is: als je eenmaal met die spullenpiek in je hoofd zit, voel je je constant schuldig. Een groot deel van het leven van de mens bestaat nu eenmaal uit het vergaren (dat klinkt beter dan kopen en daarom gebruik ik dat woord) van spullen. Of, tenminste, best een groot deel van míjn leven.

Zo had ik gisteren ineens een uurtje over, ik liep op straat, het regende, en ik vluchtte de HEMA in. Het woord spullenpiek dreunde door mijn hoofd terwijl ik een USB-stick in de vorm van een lippenstift aanraakte, over de vers aangelegde paasafdeling slenterde, een zogenoemde brooddoos bekeek en me afvroeg of de hoeveelheid brood die mijn gezin per dag nodig heeft daarin zou passen.

Spullenpiek, zei ik tegen mezelf. Spullenpiek. Ik voelde aan een pyjama en zei tegen mezelf: 'Deze ga je zeven keer dragen. Maximaal.'

Maar het erge met de spullenpiek is dus dat je er heel veel zin van krijgt om spullen te kopen. Het is hetzelfde als met een dieet. Zelden voel je zo'n diepe hunkering naar een mini-Mars als wanneer je op dieet bent.

Ik liep met een snel kloppend hart terug naar de paasafdeling, pakte een konijnenverkleedpak en rekende het af. Voor mijn dochter. Een van de meest onnodige spullen van de gehele spullenpiek, denk ik zo.

De enige troost is dat ze het waarschijnlijk het hele jaar zal dragen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden