Brieven Maandag 3 december

Door de massaproductie op de universiteiten lijkt het er wel een McDonalds

De ingezonden lezersbrieven van maandag 3 december.

‘Studentenaantallen stijgen maar de middelen per student dalen.’ Beeld Marcel van den Bergh

Brief van de dag: McDonaldisering

Het is een mistroostige carrousel van bewalde ogen en geïnternaliseerde stress: de universiteit. Wat is er aan de hand? De middelen zijn niet toereikend voor de kwaliteit die we zeggen te bieden. Alles moet ‘excellent’ zijn terwijl studentenaantallen sterk stijgen, maar de middelen per student al decennialang dalen. Er moet dus steeds meer gebeuren in kortere tijd.

René Koekkoek constateerde in deze krant (O&D, 29 oktober) dat vooral jonge, tijdelijk docenten daar de dupe van zijn. Zij werken onder slechte arbeidsomstandigheden en hebben geen baanzekerheid. Als hun contracttijd verloopt worden zij zonder pardon op straat gezet, ook al zijn ze ‘docent van het jaar’ of hebben ze talrijke publicaties op hun naam. Er is geen geld voor vaste contracten.

‘Het systeem blijft functioneren vanwege het arbeidsethos en eergevoel van academici’, schreef Koekkoek. Docenten zijn zo betrokken bij hun studenten en vakgebied dat zij accepteren dat overwerk onvermijdelijk is. Universiteitsbestuur en ministerie maken daar misbruik van.

Dit alles merken studenten ook: overwerkte mensen voor de klas, steeds grotere werkgroepen waarvan de kwaliteit onder druk staat en steeds minder persoonlijke begeleiding. Studenten worden in drie jaar door hun studie gedouwd, geholpen door de universiteit die meer geld ontvangt als studenten geen studievertraging oplopen. Het systeem rammelt aan alle kanten en omvat een kolos aan perverse kwantitatieve prikkels en slecht doordacht neoliberaal beleid.

De universiteit is een McDonalds geworden. Er vindt massaproductie plaats, er is roulerend personeel dat goedkoop en vervangbaar is, en als je door de uitgang weer naar buiten loopt voel je je een beetje treurig.

De academische gemeenschap demonstreert tegen deze McDonaldisering en tegen verdere bezuinigingen. Ik wil de lezer met klem vragen mee te helpen. Koekamp in Den Haag, 14 december, 13.00 uur.

Floris Boudens, Utrecht, namens WOinActie

Derakshan en Maartje

Huilend heb ik het zeer gevoelig geschreven artikel over Maartje en Derakshan gelezen (Zaterdag, 1 december). Allereerst getroffen door de grootsheid van Maartjes gebaar, ik stel me hierbij mijn eigen leerlingen voor die zo heldhaftig zouden zijn en zou willen dat ieder mens deze diepte in het hart zou weten te vinden. Daarna getroffen door het verhaal van Derakshan, die als jong kind zoveel ellende meemaakte (niet alleen het vluchten, maar ook haar zieke ouders, een nieuw land, nooit onderwijs genoten) en toch zo gedreven en gemotiveerd om iets terug te doen voor hen die het nodig hebben. Tenslotte getroffen door de kille werkelijkheid die helaas vandaag de dag nog speelt betreffende migratie en die me elke dag opnieuw raakt: waar en wanneer zijn wij zo egoïstisch geworden? Het artikel is voor mij een nieuwe bekrachtiging om te strijden voor naastenliefde en beter bewustzijn over onze bevoorrechte positie. Ik hoop dat het anti-migratiepubliek dit artikel leest en zich achter de oren krabt.

Walther van Mechelen, Amersfoort

Ludieke actie

Wat een mooie, ludieke actie van Erwin Sengers (Ten eerste, 1 december). Hij neemt het op voor de vrijheid van kleding en is daarom tegen het boerkaverbod. We doen mensen tekort als we niet achter het doek kijken, zegt hij. Inderdaad een mooie oproep om verder te kijken dan deze voor velen toch vaak afstotende en angstopwekkende middeleeuwse kledij. Daar kan ik het alleen maar mee eens zijn.

Maar dan stelt hij elders in het interview dat de afgestudeerde verpleegsters in Kandahar ‘bewust’ een volledig gezichtsbedekkende sluier dragen. Bewust? In Afghanistan? Deze vrouwen kunnen daar echt niet anders, ze worden verstoten, verguisd, zo niet verminkt of vermoord als ze dat niet doen. Daar komt weinig bewustzijn bij kijken.

Verder vrees ik dat een boerkaverbod niet werkt. Verboden op leefstijl of meningsuiting hebben nooit gewerkt. Het enige dat helpt is goed onderwijs, respect, begrip en liefde. En geduld.

Miriam Mordang, Maastricht

Onbehagen

De foto van (waarschijnlijk) Erwin Sengers (Ten eerste, 1 december) illustreert het onbehagen dat gezichtsbedekking kan wekken. Mijn onmid- dellijke associatie was die met een IS-strijder, een gedachte die nooit bij mij zou zijn opgekomen als ik het gezicht van Sengers gezien had. Ik begrijp daarom niet zijn stelling dat je mensen tekort doet als je niet achter het doek kijkt. Gezichtsbedekkende kleding maakt dit immers onmogelijk. Stem en ogen zijn slechts onderdelen van de lichaamstaal. In het geval van Sengers had hij niet meer nodig, omdat zijn komst (en actie!) aangekondigd was.

Hans van der Lubbe, Rijswijk

Dokter Guillotin

Bert Wagendorp bezoekt het beroemde café-eethuis Le Procope in Parijs (Ten eerste, 1 december). Le Procope heeft ook een ingang aan de Cour du Commerce St.-André 3, een prachtig middeleeuws straatje. Even verder, op nr. 9 van de Cour vond dokter Guillotin, een jaar na de revolutie, zijn valbijl uit. Macron is extra gewaarschuwd.

Pieter van der Struijs, Benthuizen

Groene hesjes

Het klootjesvolk heeft zich in gele hesjes gestoken. Misschien moet de elite nu ook de straat op, in groene hesjes. Demonstreren voor meer geld naar kunst en cultuur. Meer EU, minder ‘freedom of discrimination’, minder Zwarte Piet, meer geld naar onderwijs. En accijnsverlaging voor de Château Margaux Grand Cru natuurlijk.

Harry Siers, Maarssen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.