Column

Donald Trump heeft gewoon mazzel

Donald Trump heeft op Super Tuesday, net als een paar weken geleden in New Hampshire, gewoon heel veel geluk gehad.

Donald Trump won op Super Tuesday minder dan de helft van de gedelegeerden, met stemmenpercentages rond de 35 procent. Beeld ap

In de dagen voor de voorverkiezingen van dinsdag waren er aanwijzingen dat Trump zijn aanhang zou kunnen vergroten boven het grofweg derde deel van de Republikeinse partij dat vanaf vorige zomer achter hem stond.

Uiteindelijk zijn de scores van Trump weliswaar indrukwekkend, maar betekenen ze beslist niet het einde van de race. De staten waar het om ging, vormen min of meer de Trump Belt, de gordel in Amerika vanaf het diepe zuiden via de Appalachen naar New England, waar zijn buitengewone coalitie van aanhangers het sterkst is.

Toch won hij dinsdag minder dan de helft van de gedelegeerden, met stemmenpercentages rond de 35. Hij piekte in Massachusetts en Alabama, maar viel terug beneden de 30 procent buiten de Trump Belt in Oklahoma, Texas en Minnesota.

Voor een kandidaat die niet alleen door nagenoeg het hele partijkader wordt tegengewerkt, maar ook wordt gevreesd als een naar racisme neigende demagoog, die minder verkiesbaar lijkt dan elk van zijn rivalen, die in feite in oorlog is met de laatste Republikeinse president en de laatste twee presidentskandidaten - voor zo'n kandidaat lijkt 35 procent van de stemmen niet genoeg om de nominatie binnen te halen.

Toch hebben de uitslagen van Super Tuesday in de verste verte niet opgehelderd wie in zijn plaats zou kunnen winnen. Marco Rubio en Ted Cruz zijn gevangen in een bizarre sur place, waarbij elk van beiden het volste recht heeft zich op te werpen als de anti-Trumpkandidaat en geen van beiden een reden heeft om de race te verlaten.

Laten we beginnen met Cruz, die gemakkelijk won in zijn thuisstaat Texas en in Oklahoma. Dat zijn, na Iowa, drie duidelijke overwinningen op Trump, tegen één van Rubio in Minnesota, en het levert hem veel meer gedelegeerden op dan Rubio. Vandaar dat Cruz onderstreepte dat hij heeft bewezen dat hij kan winnen - anders dan Rubio - en dat de partij zich achter hem moet scharen om de Trumpocalyps af te wenden.

Maar toch: demografisch gesproken had dit de grote dag voor Cruz moeten worden. De zuidelijke staten boden hem met hun oerchristelijke en zeer conservatieve kiezers de kans zoveel te winnen dat hij zich zou kunnen opwerpen als de echte koploper. In plaats daarvan wist Trump een flinke portie van de zuidelijke kiezers op wie Cruz had gerekend, binnen te halen.

Dit betekent dat - nu de campagne zich verplaatst naar grote blauwe (Democratische) en paarse (onbesliste) staten met minder conservatieven en gelovigen - het voor Rubio volkomen logisch is dat hij vindt dat hij er eigenlijk beter voorstaat dan Cruz. En dat zijn winst in Minnesota en zijn nipte tweede plaats in Virginia erop wijzen dat hij op de langere termijn beter tegen Trump is opgewassen.

Maar: Rubio heeft pas één staat gewonnen, ligt achter op Trump in de peilingen voor Florida en heeft nog te maken met John Kasich, die waarschijnlijk opgaat voor Ohio op 15 maart. Als Rubio of Kasich wint, of allebei, blijven ze tot het einde in de race. Dit alles maakt op dit moment een scenario van een Republikeinse conventie waar drie of vier kandidaten om de nominatie strijden het meest waarschijnlijk.

Maar dan moet wel één van de anti-Trumpkandidaten enkele grote staten winnen, omdat anders de regel dat de winnaar alle gedelegeerden meekrijgt, Trump in staat stelt over de rode loper naar de nominatie te wandelen. Als de overige kandidaten (plus Ben Carson, die ook nog meedoet!) doorgaan met het versplinteren van de stemmen, is het goed mogelijk dat Trump met slechts 35 procent van de stemmen voldoende gedelegeerden binnenhaalt.

Ooit was ik er zeker van dat dit niet zou gebeuren, omdat het zou vereisen dat teveel kandidaten te lang in de race zouden blijven met te weinig kans op de overwinning. En toch is dat wat zich tot dusver heeft voltrokken: een vreemde gelijkwaardigheid tussen de rivalen van Trump, die hem precies de ruimte heeft gegeven die hij nodig heeft voor zijn huiveringwekkende kandidatuur.

Ross Douthat is columnist van The New York Times.
© The New York Times

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden