OPINIERecht op abortus

Dolle Mina, sta op voor het behoud van abortus

Vorige week was ook bij de publieke omroep aandacht voor de De week van het leven, een christelijk initiatief tegen abortus. Een mierzoete ondermijning van een verworven recht, betoogt Aleid Offerhaus.  

Een lid van de feministische actiegroep De Bovengrondse demonstreert voor het recht op abortus.Beeld ANP

Het klinkt zo mooi, De week van het leven, maar wat ben ik blij dat hij achter de rug is. Vol afgrijzen keek ik de afgelopen tijd naar de grote reclameborden langs de kant van de weg met teksten als ‘de week van het ongeboren leven’ en naar de reclame van dezelfde campagne op de publieke omroep. Onze grootmoeders draaien zich in hun graf om en Dolle Mina mag er van mij weer uit.

Het gaat hier om een mierzoete ondermijning van het zelfbeschikkingsrecht van vrouwen door het reformatorische en conservatief-katholieke deel van de bevolking.

Baas in eigen buik

Sinds 1981 kunnen Nederlandse vrouwen zich – goddank – veilig laten aborteren. Baas in eigen buik werd eindelijk realiteit, na eeuwen van vernederend, ziekmakend en soms dodelijk geknoei in achterkamertjes. Sinds 1984 hebben ze er – dankzij dezelfde reformatorische christenen en tegen het advies van de WHO in - vijf dagen bedenktijd bijgekregen. Als je al zover bent dat je bij een kliniek aanbelandt, is het belangrijk dat je snel geholpen wordt en niet nog vijf dagen thuis moet gaan zitten overpeinzen of je deze zondige beslissing wel goed doordacht hebt of erger nog, dat je hem misschien helemaal niet zelf genomen hebt. 

Dat is buitengewoon betuttelend zoals ook Ton Coenen, directeur van Rutgers, het kenniscentrum voor seksualiteit, beaamt (rtlnieuws.nl, 22 september 2020). Ook de fracties van de PvdA en GroenLinks doen nu pogingen om de Kamer mee te krijgen in het afschaffen van deze overdenkingstermijn.

De campagne wil ons bij monde van een zacht sprekende dame laten weten dat er mensen klaar staan om vrouwen te helpen, die ongewenst zwanger raken. De dame in kwestie vertelt ons dat er duizenden vrouwen onbedoeld zwanger raken en dat zij vaak geen informatie over beschikbare hulp krijgen. Als klap op de vuurpijl weet ze ons mee te delen dat een abortus impact heeft op je eigen leven maar ook op dat van, let wel, je eigen kindje.

‘Eigen kindje’

Natuurlijk noem je een beginnende zwangerschap ‘ je eigen kindje’ als je kinderen wil, maar als je die niet wil of nu niet, maar later wel, je de pil bent vergeten, het condoom is geknapt of als je – godbetert – verkracht bent, dan komt het niet in je op om het klompje embryonale cellen dat zich geheel zelfstandig in jouw baarmoeder heeft genesteld een eigen kindje te noemen.

Is het niet allang afdoend bewezen dat in een land waar goede seksuele voorlichting wordt gegeven, waar voorbehoedsmiddelen vrij verkrijgbaar zijn en waar vrouwen toegang hebben tot abortus, heel weinig vrouwen ook daadwerkelijk tot een abortus overgaan?

Heel langzaam worden vrouwen weer richting het aanrecht geduwd: de discussie over abortus laait weer op (niet alleen in Nederland), jongeren zijn preutser, anticonceptie wordt vergoed tot en met je 21ste (daarna, dames, moet er gedokt worden voor iets waarvan je zou kunnen denken dat het een maatschappelijke verantwoordelijkheid is), mocht je een spiraaltje laten plaatsen, dan mag je het zelf betalen, mocht je dan toch zwanger blijken, dan krijg je in de kliniek te horen dat je dat over vijf dagen mag terugkomen (als je niet al voor demonstrerende gekkies bent weggevlucht).

Los van ieder standpunt daarin, wil ik dergelijke reclame-uitingen ook gewoon niet tegenkomen op een publieke zender. What’s next: Reclame voor de behandeling van homoseksualiteit (of is dat nog ‘ een brug te ver’, zoals minister Slob het zo tactisch verwoordde)?

Wat is er gebeurd dat iedereen denkt dat dat normaal is, waarom hoor ik niet meer vrouwen (en mannen) dat het van de gekke is dat we anno 2020 nog een vuist moeten maken voor legale abortus en vrouwelijke autonomie?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden