ColumnRinske van de Goor

Doktersdilemma: op het terras valt me de moedervlek op haar schouderblad op

null Beeld

Eindelijk, de terrassen zijn weer open. Heerlijk – lekker loom zitten genieten van een drankje in de voorjaarszon en verder alleen maar mensen kijken. Want dat is toch het leukst van het terraszitten: de hele dag schuifelen allerlei menstypen in verschillende samenstellingen langs. Linksvoor zit overduidelijk Pril Geluk, verderop een groepje zestigers. We gokken beroepen (geschiedenisleraar, makelaar) en hobby’s (treintjes, badminton).

Zo zit ik te genieten van de herwonnen vrijheid, als een jonge vrouw voor ons gaat zitten, optimistisch gekleed in een zomerjurk. En hoewel ze keurig op afstand zit, valt me toch een moedervlek op haar schouderblad op. Hij is best groot en niet helemaal mooi rond. Ik kan hem vanaf hier niet goed beoordelen, probeer ik mezelf gerust te stellen. De kans is het grootst dat het gewoon een normale moedervlek is. Maar ik vind het toch een onrustig plekje. Als ze bij mij voor iets anders op het spreekuur zou komen, en ik zou hem bij toeval zien, zou ik zeker vragen of ik er even naar mag kijken. Ik twijfel of ik er iets van moet zeggen. Zou ze niet allang weten dat daar een moedervlek zit? Maar wat nou als het wél ernstig is? Ze kan hem zelf niet zien en als niemand in haar omgeving er ooit iets van zegt… Ik heb toch ook een eed afgelegd, als dokter, dat ik mensen zal helpen.

Tegelijkertijd, ik zit hier niet als dokter en zij niet als patiënt. Misschien is zij er allang mee bij haar huisarts geweest. Of is ze er al meermaals ongevraagd op aangesproken en ben ik de volgende irritante bemoeial in de rij. Zit ze op te wachten: een wijsneuzerige vrouw die van haar eerste terrasje van het jaar een medisch consult maakt.

Ik baal van mezelf. Want ik wil ook gewoon lekker terrashangen en nou zit ik ineens met een medisch-ethisch dilemma. Heel irritant, als dokter kan je je dokter-zijn nooit helemaal uitzetten. Ik zie geregeld allerlei diagnoses in het wild rondlopen.

Ik weet: als ik niks zeg, vind ik mezelf een laffe koe. Daarbij heb ik ook een egoïstische reden: ik heb uiteindelijk liever dat die jongedame geïrriteerd verzucht dat dat vlekje ALLANG bekeken is door een dermatoloog en ik gegeneerd terugkruip naar mijn tafeltje, dan dat bij mij blijft knagen dat iemand misschien wel onwetend met een melanoom blijft rondlopen, omdat ik te beroerd was om haar erop te attenderen.

Als haar terrasgenoot even weg is – naar de wc? – spreek ik haar aan: sorry dat ik stoor, je kent me niet maar ik zit hier achter je en nou zag ik een moedervlek op je schouderblad en sorry dat ik me ermee bemoei, maar misschien weet je niet dat die er zit en zo nee, ik denk, misschien moet je er een keer mee naar je huisarts? En sorry dat ik je stoor, nogmaals. Wat verrast zegt ze: Oh, oh ja? Nou zal ik doen.

Opgelucht bestel ik een wijntje. Lekker mensen kijken.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden