Column MEREL VAN VROONHOVEN

Doe als Michelle Obama, vertel ik de leerlingen: ‘When they go low, we go high’

. Beeld .

‘Mogen ze nog even blijven spelen?’, vraagt een keurige, wat oudere man. Hij wijst naar een groepje kinderen in de verte. Het is pauze. Op het schoolplein rennen kinderen in alle soorten en maten opgetogen en gillend, kriskras door elkaar. Met een paar leraren staan we wat te kletsen. Intussen houden we een oogje in het zeil.

Ik ken de man niet. Hij stelt zich voor als De Vries en blijkt van een andere school te zijn, iets verderop. De speelplaats van zijn school wordt verbouwd. Ik twijfel even wat ik moet zeggen. Ik leg uit dat ik nieuw ben en stagiaire. Vragend kijk ik opzij naar mijn stagebegeleider Seval, die hem antwoordt dat het geen enkel probleem is als zijn kinderen nog even blijven. Maar in plaats van haar te bedanken blijft de man mij aankijken, negeert haar en bedankt mij uitvoerig voor het antwoord dat ik hem niet gaf. Daarna loopt hij weg. Zonder Seval ook maar een blik te gunnen. Ons pijnlijk stil achterlatend. Wat gebeurde hier? Ik ben er beduusd van.

‘Let er maar niet op’, zegt Seval, ‘zo gaat het heel vaak. Ik word voor alles aangezien, maar niet voor een leerkracht. Een vrouw met een hoofdoek, die kan je toch niet helemaal serieus nemen wordt vaak gedacht, helaas. Het enige wat je kan doen, is erboven staan.’ We praten nog even door over vooroordelen en hoe het toch komt dat mensen vaak alleen maar door hun eigen spiegelende brillenglazen naar de wereld kijken.

Als we na de pauze met de klas naar de gymzaal lopen, vraagt Aisha, een mooi meisje met grote donkerbruine ogen, out of the blue: ‘Juf Merel, kent u Geert Wilders? Wat vindt u van hem? Weet u dat hij vindt dat wij weg moeten uit Nederland? Dat is toch slecht, juf Merel?’ En dan, heel fel: ‘Hij moet zelf maar weg, heel ver weg, voor altijd.’

Opeens is het muisstil in de rij. De kakofonie aan stemmetjes is verstomd, de oortjes zijn gespitst. Wat zal Juf Merel nu antwoorden, lijken ze collectief te denken. En dat is precies wat Juf Merel ook denkt. Wat antwoord je een 10-jarige die het gevoel heeft niet welkom te zijn in een land waar ze is geboren en ook haar ouders zijn geboren, alleen maar vanwege haar afkomst en geloof?

Ik zeg haar dat ik het niet eens ben met Geert Wilders, maar ook niet met haar en zal uitleggen waarom. ‘Ken je Michelle Obama, Aisha?’

‘Obama, Obama bin Laden? Ook dat is een slechte man, maar die is er gelukkig niet meer’, zegt Aisha. ‘Nee, Michelle Obama, de vrouw van de vorige Amerikaanse president, Obama.’ ‘Oh, die, die was goed toch, geloof ik?’, zegt ze wat twijfelend.

Ik vertel haar dat Michelle Obama als mensen haar of haar familie nare of slechte dingen toewensen altijd tegen haar dochters zegt: ‘When they go low, we go high.’

Als ik het voor haar wil vertalen, reageert Aisha enigszins geërgerd: ‘Juf Merel, ik heb al twee jaar Engelse les hoor. Het betekent dat je gewoon de wijste moet zijn. Dat zegt juf Seval ook altijd.’

En voor ik haar kan antwoorden dat ze blij mag zijn met zo’n wijze juf, is ze al weggehuppeld. Genoeg gepraat. Het is tijd voor gym, tijd voor voetbal. Veel belangrijker, want ze wil net als Lieke Martens later bij Barcelona spelen.

Vijfde aflevering van de serie die Merel van Vroonhoven schrijft over haar overstap van topvrouw bij de Autoriteit Financiële Markten naar zij-instromer in het onderwijs. Lees hier de vorige aflevering.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden