Column Aaf Brandt Corstius

Dit wordt het jaar van de slome voornemens

Soms hangen dingen gewoon in de lucht. Ik denk dat het in dit geval komt door de evolutie. Of door de Derde Wereldoorlog. Of: de dreigende Derde Wereldoorlog. Hier kom ik zo op terug.

Ik heb het over slome voornemens. Dit jaar, 2020, dat voor mij een positieve klank heeft omdat ik twee twintigs achter elkaar leuk vind staan, blijkt het het ineens allemaal om slome voornemens te draaien. Elk tijdschrift dat je nu in januari openslaat, elke krant die een katern aan het fenomeen goede voornemens heeft gewijd, zoals elk medium moet doen, heeft het ineens over slome voornemens.

Dat betekent: vooral niet te grote ambities hebben. Klein beginnen. Of nee, niet klein beginnen, want dat zou leiden tot groot eindigen: je moet klein beginnen en klein eindigen, volgens de nieuwe leer van de slome voornemens.

Zo las ik in de Volkskrant in een artikel dat ging over meer bewegen in het nieuwe jaar de term ‘onderbrekingen van de zittijd’. Dus dan gaat het al niet meer over dat goeie oude voornemen om veel en keihard te gaan sporten in het nieuwe jaar, maar over: ‘Ik moet in 2020 af en toe even met mijn reet van mijn stoel omhoogkomen’. Kleiner beginnen kan niet.

De New York Times kwam met een heel artikel over goede voornemens voor het klimaat. ‘Laat mollen leven’, was nummer 1. Prima. Ik vind het goed, ik vind mollen lief. Maar het is te makkelijk! Ik laat al mijn hele leven mollen leven! Ik hoef daarvoor helemaal niets te doen!

Zelfs mijn geluksgoeroe, de Amerikaanse Gretchen Rubin, die normaal veel te veel van zichzelf en haar omgeving eist, kwam op Instagram met het voornemen ‘Meer mijn best doen om er zichtbaar vrolijk uit te zien als ik iemand anders ontmoet’.

Het is aardig en voor sommige mensen misschien al veel gevraagd, maar ik mis de compleet onuitvoerbare, megalomane voornemens van weleer, zoals ‘Ik wil professioneel vilten hoeden gaan maken/elke dag een compleet andere outfit aandoen/meerennen met een marathon in een ver, warm buitenland zonder enigerlei conditie en met een best zwakke knie’ – ik put hierbij uit willekeurige voornemens van mezelf van eerdere jaren.

Zoals gezegd, ik denk dat het door de dreiging van de Derde Wereldoorlog en sowieso een nogal onrustige wereld komt; als elders zevenduizend koala’s per dag sterven door de opwarming van de aarde, voelt het misplaatst om de hele tijd te roeptoeteren dat dít het jaar wordt waarin jij drie keer per week gaat spinnen.

Of, andere mogelijkheid: misschien zijn we op het punt in onze evolutie aangeland waarop ons brein eindelijk heeft geleerd dat we het niet kunnen, goede voornemens uitvoeren. Net zoals onze staart er ooit is afgevallen, heeft ons brein het fenomeen goede voornemens nu herkend als wat het is: volstrekt onuitvoerbare onzin.

Toch jammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden