Dit is het verhaal van de man die met een koord om zijn hals van de Kamertribune sprong

Ariejan Korteweg in Den Haag

Ariejan Korteweg. Beeld Studio V

Hans Kamperman (65) is de man die twee weken geleden van de tribune in de Tweede Kamer sprong met een koord om zijn hals. De Kamer was geschokt, de rest van de dag werd niet vergaderd. De daad ging de wereld over. BBC, Reuters en Times of India maakten melding van dit ‘horrifying moment’. Al snel ging een verklaring rond: dit was een ultieme poging om aandacht te vragen voor legalisering van cannabisteelt. Een amper te bevatten motief.

Wie vaak op het Plein komt, had hem allicht wel eens gezien. Twee maanden eerder was daar – pal voor de ingang van het parlementsgebouw – een reclamezuil gekomen met teksten over de kwaliteiten van cannabis. Bij die zuil stonden doorgaans twee mannen  tevreden rokers, zou je zeggen. De ene was Kamperman. Zijn compagnon, herkenbaar aan een hoedje in reggaekleuren, heet Darpan van Kuik (59).

Ik ontmoet hen bij het stadsklooster aan het Westeinde, waar ze hun zuil ’s avonds stallen. Van Kuik is er al, Kamperman komt wat later. Energieke man, je gelooft meteen dat bergbeklimmen zijn passie is. Hij heeft uit Groenlo, waar hij woont, vier stevige wielen meegenomen om onder de zuil te monteren.

We gaan zitten op plastic stoeltjes, en het verhaal komt. Hoe Kamperman ervan overtuigd raakte dat hennep (Latijnse naam: cannabis) de aarde kan redden: medicinaal gebruik, voor plastic, papier, huizen en voedsel, als bodemreiniger na rampen als Tsjernobyl of Fukushima. Hoe op dat onschuldige cannabisplantje jacht wordt gemaakt, terwijl tabak, alcohol en suiker voor 16,3 miljoen doden per jaar zorgen.

Hans Kamperman.

Kamperman – ‘nog nooit een joint gerookt’ – werd twee jaar geleden veroordeeld vanwege vijf wietplanten. Schuldig zonder straf, oordeelde de rechter. Het betekende dat hij niet meer naar Canada kan, waar hij zijn droom wil verwerkelijken: een cultural healing center voor indianen.

Dan maar naar Den Haag. ‘Ik moest toch wat. Dit plantje is zo belangrijk.’ Sinds de verkoop van zijn adviesbureau voor installatietechniek was hij een bemiddeld man. Hij kon het zich permitteren die strijd te voeren.

Hij fabriceerde een infozuil en reed naar Den Haag. De welwillendheid van de autoriteiten was een verrassing. De zuil mocht hij desgewenst pal voor het parlement zetten. Later hielp de politie hem met een vergunning. Die werd onlangs tot eind juli verlengd.

Aandacht van Kamerleden bracht hem dat niet. Hij stuurde iedereen brieven, hield een petitie  niets werkte. Een hongerstaking dan? ‘Daar zitten 150 acteurs, geregisseerd door multinationals. Het is een mindfuck. Ik ben op de verkeerde planeet geland.’

De reclamezuil met teksten over de kwaliteiten van cannabis.

Sommige Kamerleden had hij al geschreven: ‘Ik ben bereid mijn leven hiervoor te geven.’ Een Kamerbrief van minister Bruins van 23 maart, waarin geen sprake is van versoepeld beleid voor medicinale cannabisolie, bracht hem tot de volgende stap.

‘Die avond heb ik bij volle bewustzijn besloten: ik heb alleen nog mijn leven om in te zetten. Niet dat ik niet van m’n kinderen en kleinkind hou; ik deed dit juist voor hen.’ Zijn toon is rustig en indringend. ‘De mensen moesten wakker geschud. Ik wist, met mijn honderd kilo ga ik een val van vijf meter niet overleven.’

Met het scenario dat volgde, had hij geen rekening gehouden. Kamperman sprong en voelde geen pijn, niets. Toen hij bijkwam, zag hij minister Grapperhaus, Kamervoorzitter Arib en Kamerlid Van Toorenburg. Verbazing: dus in de hemel zijn er ook politici? Hij mankeerde niets. ‘Ik had zo het gebouw uit kunnen lopen.’ Het ziekenhuis liet hem na een korte observatie gaan.

Wat ben ik stom geweest, denkt hij nu. Want nu gaat het over de sprong, en nog steeds niet over zijn petitie. ‘Mensen zien me als een verward persoon.’ Gewoon weer naast de informatiezuil staan kan verstorend werken, vermoedt hij. Uit respect besloten ze al de zuil verderop te zetten, bij de Lange Poten.

Compagnon Darpan van Kuik.

Zijn dochter bracht bloemen naar de Kamer. Zelf vindt hij het vooral erg voor de bezoekers en hulpverleners die met de beelden op hun netvlies zitten. Voor een nieuwe sprong hoeft volgens hem niemand bang te zijn. ‘Ik besef nu dat het geen zin heeft.’ Het presidium van de Tweede Kamer is daar nog niet zo zeker van. Dat verbood hem dinsdag de komende drie maanden het Kamergebouw te betreden, ‘vanwege vrees voor herhaling’.

Dat hij het overleefd heeft, beschouwt hij als een geschenk, zegt Kamperman. Wat hij daarmee aan moet, is nog een vraag. ‘Depressief ben ik niet. Ik denk wel dat ik hulp nodig heb. Ik moet overwegen hoe de strijd voort te zetten.’

Praten over zelfdoding kan bij hulp- en preventielijn 113: 0900-0113 (113.nl)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.