Column Caspar loopt

Dit is eigenlijk geen provincie voor wandelaars

Aflevering 296: rechte lijnen en uitgestrekte akkers. 

Nee, Flevoland is geen wandelprovincie. Er is één ­langeafstandswandelroute, het Pionierspad. Het voelt inderdaad alsof ik hier de eerste wandelaar ben als ik de rechte kilometers zuidwaarts loop over de Knardijk, met de Ooievaarstocht mee. Flevoland is nu eenmaal anders, voornamelijk landbouwpolder. Ik word wel af en toe gepasseerd door fietsers, het is een fietspad waarop ik loop, de moeite om een wandelpad aan te leggen is hier niet genomen – de vraag zal ook niet zo groot zijn.

Vanochtend reed ik hier weer naartoe, over de A27 kwam ik vanaf het oude land het nieuwe land binnen, daarna over de Vogelweg, dwars door de provincie. Het heeft iets ­imposants: de rechte lijnen, de tienduizenden hectaren landbouwgrond, de enorme opslagschuren en het woud aan windmolens. Die honderden, duizenden windmolens, ­bewegende gevaarten; het is het schrikbeeld van de moderne Don Quichots, en toch past het wel bij dit productieland.

De rechte lijnen in Flevoland, met molens in de verte. Beeld Caspar Janssen

De wegen en tochten hebben ­vogelnamen. Dat is ironisch of wrang, want vogels vind je op de uitgestrekte akkers nauwelijks nog. Dat was nog wel zo in de tijd dat de namen werden gegeven, in de pioniersfase, toen was Flevoland kortstondig een vogelparadijs. Iets daarvan kun je nog terugzien in de Burchtkamp, tegen de zuidkant van de A6, dat in de jaren zestig gold als kiekendievenreservaat. Nu niet meer, en de Burchtkamp is niet vrij toegankelijk, dus kies ik braaf voor een andere looproute. Nietig ben je dan als wandelaar in Flevoland, tussen de akkers en de raaigrasvelden.

In de Ooievaarstocht fluiten smienten, ze zijn terug voor de winter, het voelt wat vroeg, bij mij loopt het zweet over de rug. Ik bereik het ­‘wilgenreservaat’, een spontaan ­gevormd wilgenbos op een zandrug. Even later, in het Knarbos, staan ze in de luwte. Een afwisselend bos, ook op een zandrug die voor de landbouw niet geschikt was. Opeens is er volop leven: merels, vinken, meesjes en lijsters vliegen alle kanten op. Dat hadden ze niet verwacht; een wandelaar. Tussen de paddestoelen door, langs de grote kaardebollen, een paardenweitje, dwarrelende herfstbladeren in alle kleuren. Ik waan me opeens in oud land.

Powered by Wikiloc
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden