Column Sylvia Witteman

Die verre vliegreizen kunnen me van harte gestolen worden

Er zijn nogal wat voormalig leuke dingen die sinds kort in een kwaad daglicht staan, zoals ironie, ontbijtspek, eruditie, terloopse seks, ranja met een rietje (plasticsoep!) en het maken van verre vliegreizen. Van die eerste vijf vind ik het jammer, maar die verre vliegreizen kunnen me van harte gestolen worden.

Elk jaar weer als de zomervakantie nadert, moet er in mijn gezin beslist worden over de vakantiebestemming, met toenemende urgentie en agitatie, omdat wij hiermee steevast aan de late kant zijn. Mijn kinderen willen bijvoorbeeld naar Thailand, Bali, Myanmar, Laos of Dubai. Daar heb ik helemaal geen zin in, want in die oorden wonen enge torren die met een weerzinwekkend bromgeluid tegen je kop vliegen, na een uur in een vliegtuig krijg ik al pijn in mijn rug en al die mooie tempels kun je dankzij internet ook prachtig op je computerscherm bekijken, zonder inentingen tegen geelzucht of derdendaagse koorts.

‘Ja, maar Quinoa/Lasso/Djizz/Poppedijn/Tipper gaat óók naar Vietnam/Oezbekistan/Mongolië!’, jammeren mijn kinderen dan, en het is nog wáár ook, getuige de foto’s die ze me demonstratief onder de neus houden: ja, daar zít Chavelli op de rug van een olifant, daar slacht Feeërieke zélf een schaapje in een workshop te Dushanbe en daar dobbert Yzer in een Tibetaanse warme bron, met een plastic literbeker ijskoffie in zijn hand, ‘vet rielekst toch, mama? En ze hebben gewoon wifi!’

‘In mijn tijd had je geen McDonalds in Mongolië’, zeg ik dan. ‘Ja, een Big Yak kon je krijgen, met enge harde stukjes en gratis buikgriep toe. En als je iemand wilde opbellen moest je dat een week tevoren aanvragen bij het postkantoor in Ulan Bator, maar eerst moest je een man met een heel raar hoedje omkopen met vier blikken gecondenseerde melk en een oude Burda vol knippatronen voor zijn vrouw, die dan thuis in de yurt eindelijk eens een hip jurkje kon naaien van de schapenvellen. En in Turkmenistan, bijvoorbeeld, had je toen niet eens...’

Maar dat helpt niet. ‘Ja, jij hébt al heel veel gereisd! Waarom gun je het ons dan niet?’, roepen mijn kinderen dan. Dan houd ik een nuffig betoog, over veranderde tijden, het klimaat en het niet te ontkennen feit dat wat ooit avontuurlijk was, inmiddels is verworden tot voorspelbare massaconsumptie. ‘Wat denken jullie van Twente, jongens? Als jullie braaf zijn gaan we ook een dagje naar Oldenzaal, voor een ritje in de Lutterzand-expres!’

‘Hè toe, Ghana dan?’, smeken ze. ‘Vooruit, de Ardennen, maar dat is echt mijn laatste concessie!’, snauw ik dan terug.

Ik houd u op de hoogte.

Met de dood in het hart. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden