verslaggeverscolumn In Deventer

Deze zwembad-soap laat zien wat ‘met elkaar’ echt betekent

Twee bij vier meter is het zwembad dat de buurtbewoners van het Rode Dorp in Deventer hadden neergezet. Na weken van gesteggel met de gemeente en de woningbouwcorporatie halen ze het nu toch weg. Verslaggever Margriet Oostveen ging eerder langs bij de bewoners.

Margriet Oostveen Beeld Volkskrant

Wilt u dit verhaal liever beluisteren? Hieronder staat de door Blendle voorgelezen versie.

In een ‘echte’ volksbuurt gebeurt alles aan de voorzijde van de huizen. Wie er woont vindt dit vaak belangrijker dan afkomst. Heel anders dan in wijken waar alles zich in de achtertuinen afspeelt, zegt Rob Roording, bouwvakker van beroep. Rob noemt dat nogal treffend ‘whats-app wijken’ (‘Ze praten daar bijna nooit met elkaar maar o wee als er wat ‘verdachts’ gebeurt, dan gaan ze bezorgd zitten whatsappen.’)

Het Rode dorp in Deventer. Begin vorige eeuw gebouwd, de kleine huurwoningen kregen er rode pannendaken, vandaar. Aan de voorzijde staan zitjes en scooters, soms onder kleine partytenten. Alleen voor de nummers 16 en 18 in de Landstraat is die ruimte volledig gevuld door een zwembad van pak hem beet twee bij vier meter.

De Intex. 
Beter bekend als het zwembad dat Weg Moet.

Voor een fijne volksbuurt heb je wel wat begane grond nodig. Rob en zijn vriendin Judith Welleman verhuisden daarom een half jaar geleden vanuit een flat. Daar kon je van de verschillende galerijen zo bij elkaar naar binnen kijken en nog werd er constant ingebroken, zegt Rob, niemand lette op elkaar. Hier gaat het anders, dus ze willen nu al nooit meer weg.

De Intex. Met Djalysa.

Rob: ‘Qua gezelligheid.’ 
Judith: ‘En qua omgang.’

Zo’n tweeduizend mensen wonen in het Rode Dorp en rond de 40 procent is nu van niet-Nederlandse afkomst. Kijk, daar heb je er eentje: een donker jongetje van een jaar of vijf dat hard komt aanrijden op zijn fietsje.

‘Hij heet Ali, maar hier in de buurt noemen we hem Ali Express’, lacht Wendy Meijer. En ze roept hem na: ‘Toch, kleine terrorist van me!?’

Wendy’s vriend Wesley de Vries, autoverkoper, schafte dit jaar de Intex aan. Ze hebben zelf een dochtertje van zes en zetten al jaren een zwembad neer. Wegens aanhoudend succes en weer toenemende welvaart werd het elk jaar wat groter.

De Intex kostte duizend euro, inclusief de buisjes en chemische middeltjes om te zorgen dat het water schoon blijft.

Ali komt straks ook zwemmen. Met een opgerold handdoekje onder zijn arm en een ouder aan zijn zijde, want zonder mogen kinderen zonder zwemdiploma er van Wendy niet in. Dat is de enige voorwaarde. In dit bad passen wel twintig kinderen, zegt Wendy tevreden. ‘Ook uit de straten verderop’.

De Intex is een metertje diep. De kinderen moeten eerst trapje opklimmen. Djalysa, Cheyenne en Messina laten zien hoe dat gaat. No jumping de pas sauter no saltar nicht springen non saltate niet springen staat op het bad. En hoppa, daar springen ze. Woehoe!

Aan de overkant zit Berend Loman (84) in zijn tuinstoel klaar voor de voorstelling. Het is zaterdagochtend elf uur. ‘Vanmiddag om vier uur is er pas weer voetbal’, zegt hij. ‘Tot die tijd kijk ik dit.’

Wendy Meijer en Wesley de Vries bij hun zwembad.

Sanna Rijsdijk (60) van schuin tegenover is in haar huis geboren. Haar vader werkte in de blikfabriek; Sanna was inpakster bij de pillenfabriek. De afgelopen dagen heeft ze een klein plastic zwembadje op haar tuintafel gezet. ‘Als teken van protest’ tegen de droogstoppels.

Eerst maakte de gemeente bezwaar. De Intex stond toen nog op de stoep: openbare ruimte, dus we hadden hier een aansprakelijkheidsrisico te pakken. Dat begrepen Wesley en Wendy wel. En de gemeente dacht mee, dus vorige week is het zwembad naar de twee tuintjes verplaatst. Mannen uit de buurt bouwden een vlonder, beetje schuin, zodat het water bij eventuele lekkage naar de straat loopt. De vrouwen bakten broodjes hamburger voor iedereen. En de gemeente hielp nog wat stenen en een hekje af te voeren.

Achter de gesloten gordijnen op nummer 18 woont een oude man die het prima vindt. En op nummer 16 woont een Turkse man die maanden in Turkije zit en na een verzoekje via Facebook heeft laten weten dat hij het ook prima vindt. Maar afgelopen donderdag stuurde woningbouwvereniging Rentree een brief: er was ‘geen toestemming’ gevraagd, het bad moet ‘VOOR vrijdag 6 juli’ weg.

Een woordvoerder van Rentree wil weten ‘wat de insteek is’ en gebruikt vervolgens veel woorden als ‘complex’, ‘alsmede’ en het onvermijdelijke ‘met elkaar’. Ze suggereert dat ‘de helft’ van het Rode dorp niet gelukkig met het zwembad is. Dit is aantoonbaar onwaar.

Hier wordt uit het oogpunt van regelgeving jokkend verdeeldheid gezaaid. ‘Mits’ de bewoners gehoorzamen (wat ze niet van plan zijn), dan kan het zwembad ‘wellicht’ naar een plein verderop.

Precies naar een plek waar nu net níet meer gebeurt wat ze hier nog wel kunnen: gewoon goed op elkaar letten. En het dan leuk hebben samen.

Rob Roording en Judith Welleman willen nooit meer weg.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.