columnSheila Sitalsing

Deze parade van voorrangvragers was niet nodig geweest als er genoeg testcapaciteit was

Weinig drijft de mens (of nou ja: de mens in Nederland) zo tot razernij als privileges die wel voor de buurman gelden maar niet voor hem, want dit is het land van verbeeld je maar niks en gelijke monniken en het is niet eerlijk en artikel 1 van de Grondwet. Toen maandag in de coronateststraten aparte spitsstroken open gingen die exclusief zijn gereserveerd voor onderwijzend personeel en voor mensen in de zorg, kreeg je dus dit: verongelijktheid.

Op de radio hoorde ik iemand namens de boa’s bepleiten dat handhavers óók voorrang willen bij het testen. Net als politieagenten, want ook zonder hun inspanningen valt het raderwerk stil. Bij gastouderbureaus zijn ze ontstemd dat hun medewerkers geen aparte teststatus hebben gekregen, eerder waren betogen te horen voor het met prioriteit testen van brandweermannen, conducteurs op de trein, vuilnisophalers en mensen die via de opsporingsapp van Hugo de Jonge een waarschuwingsmelding hebben ontvangen, ook al hebben ze geen symptomen, want niet kunnen testen zou hun motivatie om de app te blijven gebruiken weleens kunnen ondermijnen.

Voor de columnist sprong nog niemand in de bres. En ook de kapper en de nagelstylist kunnen niet langer rekenen op de premier; tijdens de lockdown sprak hij nog zo gepassioneerd over ze, maar het is alweer een eeuwigheid geleden dat het doodnormaal was om te jammeren over een uitgroeikapsel met een intensiteit alsof net de familietent in Moria was afgebrand inclusief alle bezittingen van het hele gezin.

Voordringen gebeurt hier aan de lopende band, inburgeraars leren dat ze hun ellebogen moeten gebruiken om de rij af te sluiten voor types die zich ertussen proberen te wringen, en wie er handigheid in ontwikkelt om op de snelweg de file af te snijden via het benzinestation kan in sommige kringen zelfs op enige status rekenen. Maar geïnstitutionaliseerd, door hogerhand goedgekeurd voordringen is andere koek. Dan klinkt het ‘het is niet eerlijk’ en ‘ik wil óók’ uit duizenden kelen. We hebben hier niet voor niets een Commissie Gelijke Behandeling. Er wordt niet voor niets zorgelijk onderzoek gedaan naar ‘het dilemma van maatwerk’, want maatwerk mag dan wel efficiënt zijn, het werkt per definitie ongelijkheid in de hand, en ongelijkheid wordt nog erger gevonden dan inefficiëntie.

Nu zou deze parade van voorrangvragers niet nodig zijn geweest als er genoeg testcapaciteit was, als gewoon iedereen in een redelijk tempo door de teststraat had gekund. Nu stokt het zelfs op de nieuwe snelstrook voor leerkrachten en verpleegkundigen.

Omdat er altijd een schuldige moet zijn, is het in de mode om te zeggen dat ‘het kabinet de testcapaciteit niet op orde heeft’. Er klinken bonte beschuldigingen: dat ze het in Duitsland beter voor elkaar zouden hebben, dat er duistere belangen zouden hebben gespeeld om de kleine testlabs hier te beschermen waardoor de testcapaciteit ‘expres’ nodeloos laag bleef, dat de regering zich zou hebben misrekend, dat Nederland niet goed genoeg zou zijn in het internationale straatgevecht om testmaterialen, dat mensen zonder symptomen zich uit wonderlijk masochisme zonder aanwijsbare reden aan een zinloze wattenstaafjesbehandeling zouden onderwerpen, dat het aan de schoenen van Hugo de Jonge zou liggen.

Dat laatste is sowieso waar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden