Column

De zomers in Erbil zijn ijs- en ijskoud

De temperaturen zijn hier inmiddels twee keer zo hoog als in Amsterdam, maar ik ben witter dan toen ik hier net arriveerde. Dat zit me niet lekker, want het is teleurstellend dat je met dit soort weer niet eens een tikje brons naar huis toe komt. Het is mijn laatste week in Erbil na een maand filmen en vrienden bezoeken en ik heb me voorgenomen alles te proberen voor een beetje meer kleur.

Een apotheek met airco in Erbil Beeld afp

Stukjes lopen door de zon, misschien ergens een buitenzwembad vinden waar vrouwen zich ook comfortabel voelen. Dit weekend heb ik het balkon van een vriendin gewassen na een zandstorm, gewoon om naar buiten te kunnen. Vanmorgen liep ik haar appartement uit in een wijk waar overdag niemand over straat loopt om tot aan de snelweg naar een taxi toe te lopen, toen er tot mijn grote pech al eentje voor de deur klaar stond. De chauffeur blokkeerde de straat en vroeg waar ik naartoe moest. Ik ben maar ingestapt, want het zou raar zijn als ik vijf minuten later met een concurrent was mee gegaan. De man gaf me meteen zijn kaartje zodat ik voortaan niet meer door die ellendige hitte hoef. Maar ik wil juist door die ellendige hitte. Hij schroefde zijn airco nog een tikje hoger, want ik had het vast heel warm. Ja, buiten is het meer dan veertig graden, maar ik krijg hier niet eens de kans om het warm te hebben.

De oude citadel van Erbil. Beeld epa

Je krijgt hier nauwelijks iets mee van de hitte, want je vriest dood onder de airco's. Door de hele stad klinkt een collectief gezoem van alle apparaten die de gebouwen en de mensen koel moeten houden. Ik heb een jasje bij me als ik de deur uit ga. Bij vrienden op de bank zit ik onder een dekentje. Als we ergens koffie drinken ben ik enige die buiten het bereik van de windmachines wil zitten en de eerste die bij mensen thuis de gordijnen open trekt. Als ik een keer ergens naar het dak weet te ontsnappen, of buiten op een terrasje zit, denken ze dat ik gek ben en binnen de kortste keren zal verbranden door dat lichtgevende monster in de lucht. Ze leven allemaal als zombies hier, zeker nu tijdens de ramadan iedereen pas tot leven komt na zonsondergang.

Zo zijn zijn de zomers in Erbil in tegenstelling tot wat je zou verwachten ijs- en ijskoud. Mijn nek is al weken verkrampt door de lucht die constant overal door de kamers wordt gepompt. Mijn favoriete moment is wanneer de stroom het niet meer trekt en alles plots voor even uitvalt. Dan vallen de brommende airco's stil en krijgt de kamer de ruimte om weer even op te warmen, net als ik. Kou lijden kan altijd nog wanneer ik terug in Nederland ben, en misschien kan ik het zonnen ook maar beter bewaren voor onder een zonnebankje in Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden