column Jasper van Kuijk

De zoektocht naar een school in Zweden duurde exact drie uur

Jasper van Kuijk (43), cabaretier en de innovatie-expert van de Volkskrantvertrekt naar Zweden. In het magazine doet hij deze zomer verslag.

‘Ik heb toch maar een mailtje gestuurd naar de school’, app ik Ems. Het is november. Het idee was eigenlijk om pas na Oud en Nieuw actie te ondernemen op ons Zwedenplan. De herfst is bij ons altijd vrij hectisch, omdat de jongens (Drie, Vijf en Zeven) jarig zijn in oktober, november en december. Met Sinterklaas en Kerst daar nog bij vormt het vierde kwartaal een logistieke nachtmerrie doorspekt met drie continu van opwinding stuiterende jongetjes. Daarnaast stopt de reprise van mijn voorstelling eind december, dus in het nieuwe jaar zou ik meer tijd hebben.

Toen we mijn familie vertelden dat we een jaar in Zweden wilden gaan wonen, raadden mijn neven ons aan te beginnen bij de school. Wij dachten: we zoeken een mooi gebied en daar een huis en dan zien we wel waar de jongens naar school gaan. Maar mijn neven draaiden het dus om. Ze tipten een school in het gebied waar ze zelf als kind gewoond hadden. De foto’s en filmpjes op de website van de school zien er inderdaad belachelijk fijn uit. Gelegen aan de rand van een meer, enorm veel groene buitenruimte. Alles op de site ademt ontspanning en betrokkenheid. Dit willen we wel. Maar kan het ook?

Toen we naar Delft verhuisden met een anderhalf jaar oude dreumes, bleken twee scholen in de buurt al vol. En in sommige steden kun je maar beter eerst je toekomstige kind inschrijven voor een school voor je stopt met anticonceptie. Enig googlewerk leverde de conclusie op dat je ook in Zweden op tijd moet beginnen, zeker als je nieuw in het land komt wonen. Ik zie het al gebeuren: eindeloos heen en weer mailen om scholen te vinden die nog plek hebben voor drie Nederlandse jongetjes die geen Zweeds spreken en die, nadat je een jaar in ze geïnvesteerd hebt, weer vertrekken. En dan na vier maanden pas een school vinden en dán nog een huis moeten zoeken.

Dus toch nu al, terwijl de sinterklaasspanning volop door het huis giert, een mailtje gestuurd aan de school, met Ems in de cc zodat die meegaat in de te verwachten stroom aan correspondentie.

Nog geen drie uur later heb ik antwoord van de directeur. Dat de kinderen van harte welkom zijn, dat de school veertig kinderen heeft op de voorschool (de opvang) en vijftig op de school zelf. En dat Drie naar de voorschool zou gaan, Vijf naar de schakelklas en Zeven naar de school. Er zijn tot haar spijt op dit moment geen Nederlandse gezinnen, maar wel een paar kinderen die Duits en Engels spreken. We moeten even de formulieren insturen en dan komt het allemaal goed. O, voegt ze nog toe, als jullie nog hulp nodig hebben bij het zoeken van een huis, laat het even laten weten, want dan kunnen we rondvragen.

Ems heeft de mail ook gezien: ‘Wat tof! Fijn man, we hebben een school!’ Maar ik denk alleen maar: dit is mis. Het kan niet anders of deze school is wanhopig op zoek naar nieuwe leerlingen. Óf het schoolgeld is belachelijk hoog. Er móét iets mis zijn. Waarom zou je anders binnen drie uur een supersympathiek antwoord van de directeur zelf krijgen? Nu snap ik dat filmpje en die foto’s ook, allemaal propaganda. Zo makkelijk kan het niet gaan, toch?

Waarom ik vertrek naar mijn bonusland Zweden

In het Magazine doet Jasper van Kuijk deze zomer verslag zijn Zweedse avontuur. Van de beren op zijn weg en, allereerst, wat eraan voorafging: Mijn vrouw kijkt naar buiten en zegt: ‘Zullen we hier een jaar gaan wonen?’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden