ColumnSheila Sitalsing

De zes uitzinnige jaren van torentjesfluisteraar Hans de Boer

Bij het afscheid van Hans de Boer voel ik iets prikken in mijn linkeroog. Er zit iets hinderlijks in mijn keel en was dat nou een pijnscheutje dat door mijn hart trok of beeld ik me dat in?

Wilt u dit artikel liever beluisteren? Hieronder staat de door Blendle voorgelezen versie.

Zes jaar leidde hij ’s lands machtigste lobbyorganisatie VNO-NCW, zat hij namens het bedrijfsleven aan bij alle overleggen van belang in de polder, belde hij op zaterdagochtenden met de premier.

Het waren zes uitzinnige jaren – of krankzinnige jaren, zou je ook kunnen zeggen.

Met Hans de Boer, de anti-diplomaat die een geheel nieuwe dimensie toevoegde aan de uitdrukking ‘niet met meel in de mond spreken’. Door, amper aangetreden, de Sociaal Economische Raad ‘één grote verplaatsing van komma’s’ te noemen. Door de vakbeweging om de haverklap te tergen (‘Wie maakt daar eigenlijk de dienst uit?’). Door uitkeringsgerechtigden te kwalificeren als labbekakken, die ‘ook gewoon asperges kunnen steken, in het zonnetje, met de radio aan. Wat is daar fout aan?’

Met Hans de Boer, de plannetjesmaker. Die op een willekeurige doordeweekse dag vóór het ontbijt al meer wonderlijke toekomstvisioenen heeft gelanceerd dan Mark Rutte in tien jaar premierschap. Over nieuwe waterwerken, en tulpeneilanden, en Olympische Spelen in Nederland, en Nederland als nieuw Singapore – dat kan allemaal ‘easy peasy’ – en, met stip mijn onbetwiste favoriet: een miljard euro aan noodhulp erbij ‘met als uitgesproken doelstelling er bij elke ramp als eerste bij te te zijn’. Dit laatste in het kader van internationale branding van het merk The Netherlands en meer van dat al.

Met Hans de Boer, de Torentjesfluisteraar. Die de premier bijna tot politieke zelfmoord wist te drijven, met een pleidooi voor afschaffing van de dividendbelasting. Want dat was goed, dat had de premier in zijn seances met Hans de Boer ‘tot in zijn vezels’ gevoeld. Ook nadat de kamikazemissie was afgeblazen, bleef Hans de Boer publiekelijk volhouden dat hij ‘maling’ had aan de tegenstanders. Hij bleef over de dividendbelasting dingen zeggen als ‘Ik ben blij dat ik aan de goede kant van de streep mag staan’ –al stond hij daar op zeker moment moederziel alleen.

Met Hans de Boer, de bruggenbouwer. Die ging begrijpen dat er kloven te overbruggen zijn tussen zijn achterban en de boze burgers in het land, en daarom het Brugproject in het leven riep. Bedoeld om de samenleving te laten zien dat ceo’s van banken en bedrijven niet per se asociale klootzakken zijn, maar ook gewoon mensen die van zeehondjes houden en weleens een tofuburger eten.

Met Hans de Boer, de oranjehesjesdrager. Die ‘Het kabinet moet luisteren. Nu! Nu! Nu!’ stond te roepen op het Malieveld. Pathetisch theater, om zijn achterban van ondernemend Nederland te laten zien dat hij hun grieven heus begrijpt. Bel Rutte dan even op zijn nulzes, riepen we hem toe. In Den Haag vonden ze het niet leuk, dat iemand die met de gehele Haagse inner circle wekelijks aan tafel zit, nu ‘voor de bühne staat te doen alsof hij een verzetsheld is’, zoals Klaas Dijkhoff het formuleerde.

Met Hans de Boer, de goedmoedige met het grote hart, die vrolijk rond bleef stampen in de porseleinkast. En toen ene Thierry Baudet hem op televisie toebeet dat Hans de Boer ‘de eerste is die eruit vliegt’ wanneer Forum groot en sterk is, riepen we thuis woedend naar de tv: ‘Blijf met je rotpoten van onze rotHans af!’

Het wordt straks ongetwijfeld kalmer in de polder. Maar ook gruwelijk veel saaier.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden