Column Bert Wagendorp

De wolf heeft geen idee in welk bekrompen, regelgeil, aangeharkt en subsidiebelust landje hij zich heeft gewaagd

Op 1 februari is het officieel en hebben we een (1) Nederlandse wolf. Om te worden erkend als Nederlandse wolf moet het betreffende dier zich hier een half jaar hebben opgehouden. Op de Veluwe bevindt zich al enige tijd nog een wolf, zodat dit land binnenkort twee (2) wolven zal tellen. Hiermee is fase 2 uit het Interprovinciaal Wolvenplan een feit: de komst van territoriale wolven. Fase 3 is de vestiging van een wolvenpaar, maar zover is het nog niet, want de twee Hollandse wolven zijn vrouwtjes en niet lesbisch.

Ik ben een groot liefhebber van de wolf en ik volg de ontwikkelingen op de voet. Donderdag liep ik door een bijna leeg Artis. Behalve mensen waren er ook amper dieren te bekennen. Maar de wolven waren er wel: twee mooie jonge Hudson Bay wolven (niet gesponsord door de winkelketen, maar wel afkomstig uit Canada) vermaakten zich zo te zien kostelijk in de sneeuw.

Mijn fascinatie voor de wolf komt ongetwijfeld voort uit de sprookjes die mijn moeder vroeger voorlas. De huiveringwekkende verhalen over de grote boze wolf hebben op mij weinig invloed gehad. Ik vond de wolf meteen al een stuk sympathieker dan die doodsaaie muts van een Roodkapje en met die schijterige zeven geitjes had ik als kleuter ook weinig medelijden. Terecht verslonden. De wolf is een zeer intelligent en sociaal dier – maar hij moet natuurlijk wel eten.

En daarom hebben hebben we hier, nadat de eerste wolf was gesignaleerd binnen onze grenzen, een Verkennend Rapport Wolf gehad (2012), een Voorstel voor een Wolvenplan (versie 1.1 en versie 2.0, 2013), een Operationeel Draaiboek Wolf, Fase 1 (2015) en nu dus het Interprovinciaal Wolvenplan. Bij deze rapporten, draaiboeken en plannen waren 65 maatschappelijke instanties betrokken. We noemden het overleg nog geen Wolventafel, maar daar kwam het wel op neer.

De rapporten draaien om de vraag hoe mens en wolf in Nederland kunnen samenleven. En in het verlengde daarvan wolf en schaap en wolf en hond. Heel erg problematisch lijkt dat me niet, maar daarmee onderschat ik het Nederlandse talent voor problematiseren. Van een geweldige verrijking van onze natuur, is de wolf een kwestie geworden, zelfs nu er nog maar twee (2) Hollandse wolven zijn en er zo nu en dan een buitenlandse zwerfwolf de grens over steekt.

Cowboy Annie

Elk dood schaap zorgt voor nieuwe consternatie. Over de 4- tot 13 duizend schapen die elk jaar om zeep worden gebracht door honden en vossen (of de tienduizenden door de slager) hoor je zelden iets, maar zodra een wolf toeslaat, komt er onmiddellijk een boer op de radio die pleit voor het uitroeien van de valse rover. De wolf heeft dankzij Grimm en zijn middeleeuwse volksleugens (en tevens door het wrede lied Dodenrit van Drs. P.) nu eenmaal een rampzalig imago. Inmiddels heeft de actiegroep NoWolves de systematische verspreiding van de angst voor wolven op zich genomen en is europarlementariër Annie Schreijer-Pierik, beter bekend als ‘Cowboy Annie’, zich aan het profileren als de grote tegenstander van de wolf. Als we niet drastisch ingrijpen, wemelt het volgens Annie binnenkort van de roedels moordlustige wolven die hele landstreken onveilig maken en alle schapen, geiten en Roodkapjes verorberen. De term ‘wolfvrije zones’ is al gevallen. Alsof we al niet genoeg splijtzwammen hebben, komt de wolf er ook nog bij.

In het Wolvenplan staat dat de wolf ‘adaptief en cultuurtolerant’ is en dat hij de Randstad niet zal mijden. Het is een kwestie van tijd voor de eerste wolf zal worden gesignaleerd bij een snackbar in het Vondelpark of in de rij staat bij de Kiloknaller.

De Nederlandse Jagersvereniging heeft laten weten dat jagers recht hebben op schadevergoeding, nu de wolf een concurrent wordt in de jacht op ‘scharrelvlees’ uit de natuur. Boeren krijgen sowieso subsidie (voor dode schapen en beschermende hekwerken). De wolf is geïdentificeerd als bron van inkomsten.

Arme Canis lupus! Hij heeft geen idee in welk bekrompen, regelgeil, aangeharkt en subsidiebelust landje hij zich heeft gewaagd. Elke drol die hij achterlaat valt meteen onder het ‘Protocol keutelvondst’. Eén keer huilen en het ‘Protocol huilen’ treedt in werking.

Als ik hem was, zou ik Nederland mijden als de pest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden