De woestijn en de dood

Abdelkader Benali wacht in een ziekenhuis in zuidelijk Gaza op het doodsbericht van een Hamas-militant.

Het is een treurig gezicht. Een wachtzaal in het ziekenhuis volgepropt met mannen die in hun lange gewaden, grijze, zwarte, rode baarden eruit zien alsof ze zo van de bergen van Afghanistan zijn gerold.

Er is een militant binnengebracht die twintig minuten ervoor is beschoten door een raket die vanuit een drone, een onbemand vliegtuigje, is afgevoerd. Iemand trekt me aan de mouw. Hoofdbedekking, de ogen van een gelovige moslim: een mengeling van vroomheid en rotsvast gelijk.

Martelaar

Een mogelijk lid van een groep die vijf raketten heeft afgevuurd op Israël ligt op de operatietafel. Over zijn staat is men nog in het ongewisse. 'Vertelt u de fotograaf dat hij de martelaar wel mag fotograferen maar de anderen niet.' Ik knik.

Een videocamera van een Hongaarse journalist wordt kapotgeslagen. Hier, in zuidelijk Gaza, begint de Sinaï woestijn waarvandaan de Arabische stammen Noord-Afrika zijn ingetrokken. Gaza was bij de Grieken al bekend. Het zal - wanneer wij onder de zoden liggen - resoneren in de herinnering van onze nazaten.

Doodsbericht

Als plek van conflict, als plek waar prachtige citrusbomen groeien, als plek waar de Sinaï eindigt en de Middellandse Zee begint. Ik kan er niets aan doen terwijl ik sta te wachten op het doodsbericht van deze jongeman dat ik mezelf overgeef aan andere gedachten.

Heel langzaam schakel ik het volume om me heen uit en probeer de zee te horen. De zee van Gaza die je hier bijna niet ziet. Hij is er wel, maar de golven hoor je niet. Hij is er wel, maar je hebt jezelf ervoor afgesloten.

De woestijn was een dorre, ingewikkelde plek waar alleen de allersterkten die zich hielden aan strenge, inflexibele wetten konden overleven. Wie dat niet deed, stierf. De Middellandse zee, haar kust is vrijgevig, dol op groei en bloei.

Venus

De Middellandse zee is Venus, de vruchtbaarheidsgodin; de woestijn is Al Laat; een van de goden in het Mekka van voor de komst van de Islam. Hier in Gaza raken de Middellandse Zee en de woestijn elkaar. Hier aan de kust groeiden de citrusvruchten, de olijfbomen en liederen over mannen die gingen varen en de hoop op terugkeer met zich meenamen.

Uit de woestijn kwamen mannen die zich hadden beschermd tegen het zand, die de zee voor het eerst zagen en hun beschermdoek naar beneden trokken. Ze dachten dat de zee het verlengstuk van de woestijn was alleen dan blauwer.

Gecondoleerd

Ik wil de kamer in waar de jongen ligt. Er gaat een zucht door de wachtruimte. Hij is gestorven. 'Dam Allah asjarkom.' Gecondoleerd. In het vrouwenvertrek, meteen ernaast, barsten enkele vrouwen in huilen uit en mannen roepen op dat ze zich rustig moeten houden. Ik wil de operatiekamer in. Ja, het mag maar dan is het al te laat.

Hij wordt naar buiten gebracht. Mensen storten zich op hem. Ze kussen hem als een geliefde die nu voor altijd verloren zal worden gewaand maar ze kussen hem ook alsof hij terug is gekeerd uit de dood, alsof hij het toch gered heeft. Alsof hij de zee is en zijn huidige staat eb.

De groenteboer die het zag gebeuren zei: 'Ze stonden daar voor hun wagen. Toen schoot de raket in. Schoolgaande meisjes raakten gewond.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden