Sander DonkersIn 150 woorden

De wielrenster op de dijk personifieerde de perfectie, maar niemand zag haar

null Beeld

Op het grasveldje bij de vuurtoren van Marken lagen vier rustende racefietsers hun geluk niet op te kunnen. Ontsnapt aan de functies die zij eigenlijk elders hadden moeten vervullen, de zon op hun huid, de beenspieren weer eens wakkergeschud. Als het woord niet zo botste met spierwitte kuiten en bollende buikjes onder schreeuwkleurig lycra, zou je zeggen dat zij zinnelijkheid uitstraalden. ‘Godsamme, jongens’, zuchtte er een, de armen gespreid. ‘Is dit perfectie of niet?’

Alsof dit haar teken was, kneep boven op de dijk een wielrenster in haar remmen en stapte af. Onder haar fietshelm kwam een imposante bos krullen vandaan, die ze op een betoverende manier losschudde. Het was een klein wonder hoe de perfectie, net nog ongrijpbaar, ineens gepersonifieerd werd in haar gestalte, maar de mannen zagen het niet. Zij tuurden naar de schittering op het IJsselmeer, luisterden naar de geluiden van paringsdriftige watervogels, en dat was voor een eerste lentedag al zinnelijk genoeg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden