Column Peter Winnen

De wielrenner is het zinnebeeld van de kwetsbaarheid

Ja, de dood van de jonge Bjorg Lambrecht tijdens de Ronde van Polen bracht me uit mijn evenwicht. Elke wielerdode brengt me uit mijn evenwicht. Niet alleen omdat het verdriet van de nabestaanden me bij de keel grijpt, maar ook omdat ik me de momenten herinner waarop ikzelf op een haar na de dood miste – en dat zijn er nogal wat.

Bjorg Lambrecht had pure pech: vallen op een dood moment in de koers, een val van niks, maar toch een fatale val. Hij kwam ongelukkig terecht op de rand van een betonnen duiker in de sloot langs de weg. Een scheur in lever maakte hem kansloos.

Nadien kwam de zoveelste discussie over veiligheid op gang. Renners begonnen zich te roeren op Twitter: het EK in Almaar was onverantwoord onveilig; de Binckbank Tour idem dito. Het is goed als renners zich roeren via de laatste communicatiemedia. De renners, van oudsher onmondig en voorzien van de mooie literaire titel ‘slaven van de weg’, hebben een wormkanaal naar de buitenwereld ontdekt.

Ik neem twitterende renner overigens niet al te serieus. Meestal zit er nog iets te veel adrenaline in de toetsenaanslagen op de smartphone. Ik laat in elk geval een soort van intuïtief algoritme op de teksten los. En dat algoritme leert me dat de wielrenner tot de meest tragische soort van de topsportmensen behoort: hij is in het leven geroepen als zinnebeeld van de kwetsbaarheid.

Goed, over de onveiligheid van wielerkoersen gaat het discours. Alles kan veiliger natuurlijk. Van een ban op uitstekende dranghekpootjes tot verplicht draagbare airbags. Van het tijdelijk opruimen van verkeergeleidende opwerpingen tot het drastisch terugbrengen van het aantal eenheden van een wielerpeloton. Van het reduceren van een grote wielerklassieker tot een paar lokale rondjes. De bedoelingen zijn goed, en het zal allemaal wel ietsje schelen – qua veiligheid.

Wat een teksten en aanbevelingen zijn er al niet verschenen sinds de dood van Bjorg Lambrecht. Het gekke is dat de dood van Bjorg helemaal niks van doen had met onveiligheid. Typerend voor het wielrennen is de reactie: altijd te laat en nooit to the point.

Het gaat niet om veiligheid. Het gaat om het creëren van de illusie van veiligheid.

In De Limburger van afgelopen donderdag vond ik een ingezonden brief, ondertekend door Peter Brink, traumachirurg, Heerlen.

Hij rept over een grove fout bij de behandeling langs de weg van Bjorg Lambrecht. Ik vat samen: de shock door bloedverlies werd verward met een hartstilstand. Juist door de reanimatie werd het nog circulerende bloed via de leverscheur de buikholte in geperst ‘waardoor het overlijden een kwestie van tijd is’.

Peter Brink stelt dat ‘scholing van teamartsen bij dit soort sporten’ een stap in de goede richting zal zijn.

Ik hoop dat de nabestaanden de ingezonden brief niet hebben gelezen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden