Column Esther Gerritsen

De wereld speelt een bijzonder kwartetspel: landen als Frankrijk blijven maar aan de beurt en vragen wat ze willen

Het is een verlies voor Mali, dat Mamoudou Gassama nu in Frankrijk mag wonen. De man die in Parijs via vier balkons naar boven klauterde om een kleuter te redden, krijgt de Franse nationaliteit. Zo’n held wil iedereen wel in zijn land hebben. Het Franse volk is dus ineens gemiddeld wat moediger geworden. Die geweldige Fransen toch. Mamoudou Gassama is vast Franser dan de ouders die dat kind alleen hadden gelaten.

Frankrijk had er al eens eerder in 2015 een erg dappere Fransman bij gekregen, die voorheen trouwens ook al Malinees was. Tijdens een gijzelingsactie door een IS-terrorist, redde hij klanten uit een Joodse supermarkt. Daar werd hij heel erg Frans van.

We spelen in onze wereld een bijzonder kwartetspel. Sommige landen blijven maar aan de beurt en vragen wat ze willen.

Wanneer het ze goeddunkt, zeggen ze: ‘Doe mij van de helden alsjeblieft de kinderredders, van de professoren de slimste, en van de dissidenten graag alleen de Nobelprijswinnaars.’ En hup, ze krijgen wat ze begeren. Ze vragen het netjes, dat wel. Waarom ook niet, ze weten dat ze toch wel hun zin krijgen en zo lijken ze heel beschaafd.

Nationaliteit is niet alleen aangeboren, maar ook gegund. Zo zijn de Nederlandse kinderen van IS-strijders in Syrië en Irak net iets minder Nederlands dan andere Nederlandse kinderen, dus hoeven we gelukkig geen moeite te doen om ze terug te halen. Behalve constant te vragen om de beste kaarten, lijk je de slechte haast ook wel weg te kunnen geven.

Zou het niet heerlijk zijn om te zeggen: ‘Van onze verwarde landgenoten geef ik jou de terroristen, die passen toch ook veel beter bij jullie en alsjeblieft, hun kinderen krijg je er ook bij, en je mag ze voor altijd houden ook.’ Wat een geweldige spelregel.

Toen mijn dochter 3 was, speelde ze graag kwartet met mij, maar zonder pot. Ik kon haar wel uitleggen dat dit oneerlijk was, en niet echt een spel zo, maar dat deerde haar niet. Zij begon, en ze vroeg me gewoon alles wat ze nodig had en dat kreeg ze. Ze was er erg goed in.

‘Gewonnen’, riep ze blij. Er waren stemmen die zeiden dat ik het kind moest leren verliezen, dat ik haar eerlijke spelregels moest bijbrengen. Maar ik denk dat dit alleen geldt voor kinderen in andere landen. Mijn dochter groeit tenslotte op in een land met oneerlijk veel kansen en daar laat ik haar alvast mooi aan wennen. Nederlandser wordt het niet. Ik moet alleen niet met een IS-strijder trouwen en haar naar Syrië ontvoeren. Dan heeft ze pech. En Syrië trouwens ook. Maar dan blijft ze maar mooi daar. Eigen schuld, dan vraagt ze er ook om. O nee, ze vroeg niets. Nou ja, dat doet er ook niet toe, de nieuwste regel luidt gewoon: kinderen van wie je last kan krijgen, mogen niet naar Nederland terugkomen. We moeten tenslotte op de veiligheid van de Nederlanders letten. Die andere Nederlanders. De echte. Of… Nou ja, je snapt het wel.

Sommige landen hebben nu eenmaal de macht om de spelregels te bepalen en dat doen ze niet heel anders dan een 3-jarige het zou doen. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.