Column Caspar loopt

De wandelaar valt niet altijd samen met de natuurkijker, weet Caspar Janssen inmiddels

Aflevering 243: De natuurkijker ziet soms dingen die de wandelaar niet direct opvallen.

Caspar Janssen - Caspar Loopt

Nee, je raakt niet snel uitgekeken in en om het Geuldal. Nu staan we – ik ben nog altijd op pad met Anke Brouns van Natuurmonumenten – opeens in een boomgaard, de Bellet-boomgaard. Honderden hoogstamfruitbomen, jong, oud, klein en groot, in beheer bij het Limburgs Landschap. Een pareltje.

De wandelaar valt niet altijd samen met de natuurkijker, weet ik inmiddels. Het valt vol te houden dat Nederland een wandelparadijs is. Een groot netwerk aan wandelpaden, duizenden wandelroutes en een decor dat na iedere bocht kan veranderen. Er is heel weinig van heel veel in Nederland, de afwisseling is groot: beekdalletje, bosje, heide, veenmoeras, duinen, uiterwaard... Je krijgt al snel het idee dat het wel goed zit.

Gemaaid gras in het Geuldal. Beeld Caspar Janssen

Als je op natuur let, en op de context waarin die wandelpaden zich bevinden, dan is het anders. Dan denk je al snel: het is klein, kwetsbaar en weinig, en het is ingebed in een zee van verkeer, industriële landbouw, bedrijventerreinen, nieuwbouwwijken en recreatievoorzieningen. En je hebt meer oog voor de invloed van de voortdenderende mensheid op die postzegels die je doorkruist.

Een paar dagen geleden liep ik hier ook al in de buurt, in het Geuldal. De geur van pas gemaaid gras, en een stukje gras dat bleef staan, voor de insecten en de bestuiving. Mooi. Elders was alles helaas wel weggemaaid. Als wandelaar zou je er zo aan voorbij lopen, als natuurkijker sta je er toch even bij stil.

Powered by Wikiloc

Maar soms valt de wandelaar wel samen met de natuurkijker. Zoals nu. Net nog zijn we Heimansgroeve gepasseerd, vernoemd naar natuurbeschermer Eli Heimans, die als eerste fossielen vond in de groeve, het oudste stukje Nederland dat bovengronds zichtbaar is. En nu dan deze boomgaard. Nooit met gif bespoten, de oude bomen blijven staan, het valfruit wordt verwerkt tot sap en likeur; dassen, muizen en lijsterachtigen eten in de winter de overgebleven vruchten. De oude bomen zijn een magneet voor insecten, en dat trekt weer vogels. De gekraagde roodstaart en de grauwe klauwier broeden hier, in het najaar valt hier voor trekvogels veel te halen. ‘Alles grijpt in elkaar’, zegt Anke Brouns.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.