COLUMNWILLEM VISSERS

De voetballer is buiten het veld machtiger dan ooit

Willem Vissers artikel columnBeeld .

Zelden hebben voetballers zich in tijden van weinig tot geen voetbal op zulk een schitterende wijze onderscheiden en geprofileerd. De profs hebben een standbeeld voor zichzelf opgericht.

Aanvaller Marcus Rashford van Manchester United is nu al sportman van het jaar, als jonge voetballer die de regering van Boris Johnson overtuigde om armlastige kinderen ook in de zomermaanden een gezonde lunch te garanderen. De manier waarop hij dat deed, met overtuigingskracht en zonder stemverheffing, is bijna uniek in tijden van geschreeuw.

Let wel: profs hoeven niets, buiten voetballen. Ze zijn voetballer omdat ze het spel goed beheersen en leuk vinden, niet omdat ze activist willen zijn of een baken van troost. Alles wat ze meer doen, is meegenomen, en op menig niveau verheffen ze momenteel de geest op een manier die deze periode in de sport uniek maakt. Aanvoerder Steven Berghuis van Feyenoord trok tranen toen hij de dochter van een bijna twee jaar geleden overleden journalist met een Feyenoordhart twee seizoenkaarten kwam brengen, om haar te helpen weer over de drempel van de Kuip te stappen. 

Vooral donkere spelers zijn massaal opgestaan tegen racisme. Ze zijn de spreekkoren, de beledigingen en de achterstelling van etnische minderheden in de samenleving beu. Op hun manier doen ze mee aan de Beeldenstorm, door en passant de beladen erfenis van de slavernij te agenderen.

Vrijdag zetten de internationals van de nationale ploegen een volgende stap in een onomkeerbaar proces. Ze laten zich niet meer interviewen door Veronica Inside, vanwege een foute grap van Johan Derksen over rapper Akwasi. Of hun actie overdreven is of niet, doet even niet ter zake.

De voetballer is buiten het veld machtiger dan ooit, met gevolgen voor het publieke debat. Een deel van de reacties op social media ging over hypocrisie van de internationals. Ze zouden pas echt groot zijn als ze ook protesteren tegen het omstreden WK van Qatar in 2022, waar de slaven van deze tijd wankelen over de steigers rond de nieuw te bouwen stadions.

Het zou inderdaad geweldig zijn als de spelers oliestaat Qatar, waar voetbal zonder publiek al voor het coronatijdperk de norm was, tot doelwit van protest uitriepen. Maar dat mag geen eis zijn. Van niemand. Het WK is een mogelijk hoogtepunt in hun loopbaan. Dat het toernooi in Qatar plaatsvindt, is niet hun schuld. Dat is een gevolg van gedrag van corrupte Fifa-bestuurders en bonden die elkaar niet of nauwelijks corrigeren, belust als ze zijn op geld.

De voetballer bepaalt zelf of hij protesteert en zo ja waartegen. Anderzijds: als de 200 beste voetballers ter wereld morgen zeggen dat ze niet naar Qatar gaan, is het zo voorbij met het WK. Met zo’n statement zouden ze ook zelf een groot offer brengen, want velen gaan dolgraag op vakantie in die contreien en het halve voetbal wordt onderhand gefinancierd door de oliestaten.

Alleen actiebereidheid van topvoetballers kan het WK in Qatar nog stoppen. Alleen zij kunnen het standbeeld van de geldgod in de woestijn omvertrekken, op de plek waar al ontelbare weerloze arbeiders liggen begraven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden