columnJean-Pierre Geelen

De verkeerde afslag: nu stonden de boeren naast de viruswaanzinnigen

Jean-Pierre GeelenBeeld de Volkskrant

Volgens de jongste inzichten van de empathische journalistiek (het hart warm, het hoofd koel) moeten we de boze boeren niet eerst veroordelen, maar hun wanhoop leren begrijpen. Ik heb het geprobeerd; ze maken het je verdomd moeilijk.

Woensdag lagen ze weer dwars tegen het stikstofbeleid, nu bij het kantoor van het RIVM. Dat had onwelgevallige cijfers geproduceerd over stikstof en landbouw. Die konden niet kloppen: boerenverstand dicteert dat berekeningen alleen juist zijn wanneer de uitkomst bevalt. En dus trokken ze naar het ‘Rijks Instituut voor Volksverlakkerij en Manipulatie’, zoals amateurtoneelvereniging Farmers Defence Force haar voorstelling aankondigde.

Daar ging ik al, met m’n koele hoofd. Mijn warme hart wist: ik ben geen haar beter. Vorige week schreef ik over corona en de doodzieke nertsenfokkerij, die de minister van landbouw maar niet uit haar lijden wil verlossen. Verblind door pedante zelfingenomenheid vroeg ik na inleveren de eindredactie haar ‘Corona Schouten’ te dopen – zo miezerig kan het metier van columnschrijven zijn. Gelukkig behoedde een wakkere eindredacteur me voor de val. Nu gun ik de boeren net zulke goede grensbewakers.

Des te onverteerbaarder te zien wie er meezongen in het boerenkoor. Daar klonk het gebas van Jan Cees Vogelaar, de rekenmeester die zich eerder in zijn aanval op RIVM-cijfers verslikte en na zijn blunders uitkwam op exact dezelfde cijfers als het RIVM. Elk burgermens zou door de grond zakken van schaamte, maar deze boer blijft zijn drek onverstoorbaar uitrijden over het land.

Een andere spreker was ene Evert Mouw, ‘Team juridisch FDF’. Op de site van het anti-fascistische onderzoekscollectief Kafka staat hij te boek als een van de eerste gebruikers van de neonazistische site Stormfront in de jaren negentig. Daar toonde hij zich ‘overtuigd nationaal-socialist en Hitleraanhanger’. Bijna aandoenlijk: ‘Hij woonde nog in zijn ouderlijk huis op de Veluwe’. Een jeugdzonde, zegt het warme hart, maar het koele hoofd ruikt dat zijn zaakje nog altijd stinkt. Welke boer wil daarin staan?

Tegelijk presenteerde een nieuwe boerenpartij haar verkiezingsprogram. De droom: een ‘stabiel, langjarig en betrouwbaar plattelandsbeleid met een looptijd van tientallen jaren’.

Tientallen jaren. Alsof de wereld nooit mag veranderen.

Anderhalve meter afstand bleek te veel hooi op de vork. De bijeenkomst werd onderbroken op last van de veiligheidsregio. Eén besmette nertsenfokker in hun midden en hun stemgeluid zou snel verstomd kunnen zijn. Misschien is dat een lastig inzicht, als in je dagelijkse werkelijkheid vier vleesvarkens op één vierkante meter en een legkip op één A4-tje passen.

Veel indruk maakte het allemaal niet. Het RIVM vond dat de boeren niet bij hen moesten wezen. Ook spreker en stikstofheld Johan Vollenbroek wees de boeren erop dat ze onderweg de verkeerde afslag hadden genomen: ze moesten allereerst bij zichzelf te rade gaan, en dan in Den Haag en Brussel zijn. De Volkskrant schreef hetzelfde.

Nu stonden de boeren naast de viruswaanzinnigen. Een paar weken geleden protesteerden enkelen van hen bij het Rotterdamse redactiegebouw van het AD, wegens slechte informatie door de media. Die media hadden hen zo beroerd geïnformeerd, dat de demonstranten ook niet wisten dat de krant al acht jaar eerder was vertrokken uit dat pand.

Logisch dat je verdwaalt, wanneer je de weg kwijt bent.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden