ColumnJasper van Kuijk

De verborgen ‘swipetiebalk’ op de iPhone is geen toffe functie, maar een ontwerpfout

Op Twitter circuleerde een filmpje van hoe, als je op een iPhone de spatiebalk lang indrukt, het hele toetsenbord verandert in een virtueel ‘trackpad’, waarmee je de cursor door een stuk tekst heen kunt verplaatsen. Verrukte reacties, zowel in het filmpje als op Twitter: ‘Wow, wát een toffe functie!’

Hoezo die blijdschap? Apple heeft een verborgen oplossing voor een door het bedrijf zelf veroorzaakt probleem en vervolgens zijn wij gebruikers dankbaar? Hier gaat iets goed mis.

Voor de introductie van iOS 13, het recentste iPhone-besturingssysteem, kon je de cursor vrij intuïtief midden in een woord plaatsen, bijvoorbeeld om een tikfout te herstellen. Dan ging je simpelweg met je vinger naar de juiste plek in het woord en liet je los. Dat kan niet meer, want tegenwoordig selecteer je dan het hele woord. Maar in plaats daarvan kun je dus die ‘swipetiebalk’ gebruiken, die Apple al verborg in eerdere iOS-versies.

Daar blij over zijn is alsof Albert Heijn eerst de prijzen van dadels verhoogt en we vervolgens gaan juichen als er een dadel-kortingsactie komt. Wat zeg ik: een geheime kortingsactie.

En de iPhone grossiert in dit soort supernuttige maar verborgen functies. De knop van je headset gebruiken voor het nemen van een foto. Een bijlage invoegen in een mail door het tekstveld lang aan te raken. Als je nog maar 5 procent batterijlading hebt, lang het batterij-icoon indrukken om de reservelading te activeren. De lijst is eindeloos. Het bekende interactiemantra ‘Als de gebruiker het niet kan vinden, bestaat het niet’ is kennelijk nog niet doorgedrongen tot Apple’s hoofdkwartier, alwaar werknemers ironisch genoeg tegen de vrijwel onzichtbare glazen wanden en deuren oplopen.

Verborgen functies zijn een nadeel van de ‘gebarentaal’ die we vaak gebruiken op aanraakschermen. Het voordeel van gebareninteractie is dat deze heel intuïtief kan voelen omdat het directe manipulatie toestaat van bijvoorbeeld een foto of tekst. Om een foto te vergroten hoef je niet eerst een menuutje in, en dan edit, image, en proportional te kiezen. Nee, je zet gewoon twee vingers op de foto en beweegt je vingertoppen uit elkaar of naar elkaar toe. Het jammere is alleen dat die gebaren, omdat er geen zichtbare knoppen of andere aanwijzingen zijn, vaak vallen in de categorie ‘je moet het wel even weten’. Makkelijk om te doen, moeilijk om te ontdekken.

En die swipetiebalk is al helemaal raar. Want waar de oude oplossing – je vinger op de juiste plek zetten – directe manipulatie was, stuur je nu via het trackpad de cursor aan. Indirecte manipulatie dus. En hoe moet je in godsnaam bedenken dat je om die functie te activeren de spatiebalk lang indrukt? Daar kom je dus nooit achter zonder icoontje, handleiding, jonge kinderen in huis of Twitterfilmpjes. Niks toffe functie, het is een ontwerpfout.

P.S. Die reserveladingfunctie bestaat helemaal niet, die heb ik verzonnen om te laten zien hoe moeilijk het bestaan – of niet-bestaan – van verborgen functies te beoordelen is.

Jasper van Kuijk op Twitter: @jaspervankuijk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden