COLUMNPETER WINNEN

De VAR van het Leven, wie wordt er niet door genaaid, zou ik zeggen

Peter WinnenBeeld v

Dus in Duitsland voetballen ze weer. Zonder publiek. Kwestie van het bijeenharken van televisiegelden, want anders sterft de bal. Je moet wat om deze crisis te overleven. Zelfs de rijkste clubs zijn erachter gekomen dat ze geen industrieel icoon zijn maar een middenstandsbedrijfje dat te lang op fossiele brandstoffen uit bruinkoolgroeves, olieputten en turfvelden heeft gedraaid.

Er was geld zat, en nu ineens is er armoe. Je kunt het virus van alles verwijten maar niet dat er op de man gespeeld wordt. Het virus is een allemansvriend.

Een verslaggever van mijn ochtendkrant ging poolshoogte nemen in Düsseldorf waar ‘de degradatiekraker tegen Paderborn’ gestalte zou krijgen. Doodse stilte trof hij aan rondom het stadion: geen supporter op de been. Dat was niet uit zorg om de eigen gezondheid, laat staan uit zorg om de gezondheid van de kwetsbaren in de zuidlong van het Ruhrgebied, maar wel omdat de harde supporterskern van Fortuna Düsseldorf, de ultra’s, via hun website elke bloedgelovige had opgeroepen weg te blijven van het Geistespiel.

Supporters die hun club niet willen supporteren, zelfs niet na de allesverlammende lage waterstand van de corona, is apart. Je komt dit mechaniek, los van de sport, ook vaak tegen in het politiek populistische universum waar aanhangers tegen zichzelf stemmen omdat ze pro zichzelf zijn.

‘Met deze nieuwe speeldag is voor ons als ultra’s van Düsseldorf het seizoen beëindigd’, zo luidt het plechtstatig op de website van de harde kern. De harde kern houdt er niet van te knielen voor televisiegeld. De harde kern wil het stadion in. De harde kern voelt zich door de VAR van het Leven genaaid.

De VAR van het Leven, wie wordt er niet door genaaid, zou ik zeggen.

De ultra’s van Düsseldorf willen ook geen bordkartonnen toeschouwers op de tribune zoals bij Borussia Mönchengladbach. En zo komt de harde kern toch weer tot iets dat lijkt op sportieve competitie, zij het dan op een negatieve schaal. Ik snap de harde kern van Düsseldorf: in je eentje voor een televisietoestel is het moeilijker losgaan dan in een volgeplemd stadion.

Voetbal is de eenzaamheidsoplosser bij uitstek, verzekerde een Duitse wielervriend me ooit. Wielrennen kan dat niet zijn, want wielerliefhebbers moeten er niet aan denken dat hun eenzaamheid wordt opgelost.

Zo kernachtig was dit gezegd, en zo algemeen waar, dat ik het nooit ben vergeten.

De film Timboektoe had ik eerder gezien, maar afgelopen zaterdag werd hij opnieuw uitgezonden op Canvas. Wat mag er allemaal niet meer wanneer jihadisten het dagelijks leven overnemen? Er mag haast niets meer. Er is een scene waarin jongeren een potje voetbal spelen met een denkbeeldige bal – voetbal is ook al verboden in het kalifaat.

Het was het beste potje dat ik ooit zag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden