columnWillem Vissers

De VAR is carnaval op zich, als voortdurende sketch in een leven van bittere ernst

Willem Vissers artikel columnBeeld .

Dagje carnaval gevierd in Limburg. Spiegel voorgehouden, want dat hoort zo. Bij mezelf dus. Even relativeren. Is nuttig en prettig. Het helpt niet altijd hoor. Meestal maar eventjes. Misschien duurt de onderdompeling in de omgekeerde wereld te kort om het serieuze leven weer in te stappen, met al zijn overspannen gekte.

Er resteerde nog wat tijd om die spiegel in optocht langs anderen te dragen. Langs de arbitrage bijvoorbeeld, op de avond van Getafe – Ajax zo gierend ontspoord door het wangedrag van een stel voetballers. Dat kan toch niet meer, jezelf als arbiter zo laten meeslepen door zich aanstellende voetballers. Marco van Basten had in de studio’s een punt met zijn pleidooi voor de invoering van zuivere speeltijd, om simulatie min of meer zinloos te maken.

De samenwerking tussen scheidsrechter en videoarbiter is onderhand lachwekkend. Als het eeuwig carnaval was, zou het een act zijn voor de ereprijs. Neem Bas Nijhuis bij Feyenoord – Fortuna Sittard. Fortuna begint onderhand te geloven in een complot van de arbitrage tegen de Limburgers. Elke week is het raak, al overdrijf ik vanwege de sympathie voor Fortuna nu even, om een andere carnavalsgewoonte van stal te halen.

Was Bas Nijhuis de clown, verkleed als scheidsrechter? Die hele serie gele kaarten voor de trainers van Fortuna; zo overdreven. Strafschoppen geven die geen penalty’s zijn. Kijken op het scherm van de VAR terwijl de videoarbiter zijn seintje achterwege had moeten laten, want Nijhuis maakte in eerste instantie geen duidelijke fouten. Marchanderen.

De VAR is carnaval op zich, het is een voortdurende sketch in een leven van bittere ernst. Lo Celso breekt tijdens Chelsea – Spurs bijna het been van Azpilicueta. Het is vreselijk om te zien. Aan de kant gaan ze een paar minuten studeren, om dan te zeggen dat het niets is.

In Engeland is de spiegel voor de VAR allang in barrels gegooid, met tv-persoonlijkheid Gary Lineker als leider in de polonaise van afkeuring. De tijd van spiegels is zinloos gebleken. Dat gaat niet meer goed komen. Linekers furie richt zich niet eens op het instituut zelf, het gaat om degenen die achter de schermen zitten. Ze interpreteren de regels verkeerd. Ze grijpen in als ze niets moeten doen. Ze doen juist niets als ze wel moeten ingrijpen.

De onbetwiste prins tijdens het carnavalsweekeinde was Dick Advocaat. Hij heeft zichzelf al zo vaak een spiegel voorgehouden, met een hoge mate van zelfkennis tot gevolg. Hij liet zijn tranen gaan, toen de Kuip zaterdag voor de aftrap rouwde om de dood van materiaalman Carlo de Leeuw. Hij weet wat vergankelijkheid is. Hij heeft al zoveel gezien en zoveel meegemaakt. Hij is dankbaar voor de tijd die hem nog is gegeven. Naar het schijnt wil hij bijtekenen bij Feyenoord, dat zelfs weer een beetje meedoet om de titel, nu Ajax kraakt in al zijn voegen.

Het zou goed zijn als Dick Advocaat tot zijn 80ste doorgaat. Hij, nog steeds obsessief en opvliegend op zijn tijd, heeft op zijn eigen manier een bepaald niveau van onverstoorbaarheid bereikt. Met dank aan de spiegel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden