Column Loes Reijmer

De ultieme #selfcare in tijden van Trump: artikelen over presidentskandidaat Elizabeth Warren

Het was een week van waanzin. Eerst wilde hij via Twitter Groenland kopen en dat was best even grappig, tot hij een staatsbezoek aan Denemarken afblies en daarmee pijnlijk duidelijk maakte dat hij stelselmatig bondgenoten naar links en autoritaire leiders naar rechts swipet. Toen citeerde hij met instemming een bekende Amerikaanse complotdenker die hem de ‘second coming of God’ voor Israëlische Joden noemde. Een paar uur later zei hij tegen journalisten dat de premier van Denemarken ‘nasty’ was omdat ze het woord ‘absurd’ had durven gebruiken voor zijn Groenland-voorstel, en in datzelfde gesprek hief hij zijn hoofd op naar de hemel, spreidde zijn armen en riep zichzelf uit tot De Uitverkorene. Vooruit, dat laatste ging specifiek over de handelsoorlog met China en was waarschijnlijk, hopelijk, een grapje, maar al met al ontstond toch het beeld dat de machtigste man op aarde een messiascomplex aan het ontwikkelen was.

Ik bleef maar klikken op alle nieuwsartikelen, als een laboratoriumrat die steeds een brokje voer toegeworpen wenst te krijgen. Het was ook nog eens elke keer prijs en ik vrat mezelf vol met Trump-nieuws tot ik misselijk in de touwen hing. Dus wat doe je dan als dertiger die te veel rondhangt op Instagram? #selfcare natuurlijk, de schaamlap waarmee influencers aan hun persoonlijke groei werken door buitensporig veel aandacht aan hun buitenkant te besteden. Ik had zo’n rollertje van rozenkwarts nodig waarmee Sylvie Meis (‘wake up Sylvie, wake up’) elke ochtend haar onkreukbare gezicht uit de kreukels haalt. Maar dan voor m’n ziel.

De ultieme #selfcare in tijden van Trump: artikelen over presidentskandidaat Elizabeth Warren. U leest weinig over haar in de Nederlandse pers, terwijl kandidaten als Pete Buttigieg (8 procent in de laatste peiling) en Beto O’Rourke (3 procent) al wel op enthousiaste columns konden rekenen. Diederik Samsom haalde de politieke serie The West Wing aan in zijn lofzang op Buttigieg en ik vrees dat daarin deels een verklaring schuilt voor het gebrek aan aandacht voor Warren. Politieke junkies die nog geregeld een dvd van The West Wing uit een vergeelde hoes halen, denken waarschijnlijk onbewust dat een president een wat stuurse oudere man moet zijn of een jonge, begeesterende ‘good man’ die vanuit een kansloze positie plotseling wordt gekozen. Dat zijn twee heel verschillende types, maar ze hebben wel duidelijk een ding gemeen.

Het ís natuurlijk ook wennen, een vrouw met onderwijzersbrilletje en lang vest in plaats van een powerpak. Maar met een eindeloze reeks doordachte plannen heeft Warren toch de aandacht naar zich toegetrokken, schreef onze correspondent in juni over haar campagne. Inmiddels staat de senator op 18 procent in de peilingen, ongeveer gelijk met Bernie Sanders en een paar punten achter favoriet Joe Biden.

In New York Magazine spraken oud-studenten begin deze maand met lof over de voormalige Harvard-hoogleraar, die als sociale klimmer ook in de collegezaal veel oog had voor ongelijkheid en emancipatie. Ook het blad GQ publiceerde deze week een groot profiel van Warren, met daarin een belangrijke rol voor de zogenoemde ‘selfie-rij’. Na elke campagnebijeenkomst gaat ze met iedereen die wil op de foto. De organisatie is strak: een eerste medewerker haalt je op het podium, de tweede houdt je tas vast, de derde pakt je telefoon en maakt een foto, de vierde leidt je van het podium. Elke foto kost zes seconden. Deze zomer maakte ze er al 42 duizend.

Dit riekt misschien naar het wittetandenheldendom van Justin Trudeau, de Canadese premier die een virale onlinecultus om zijn persoon wist te creëren. Maar kijk op #ElizabethWarren2020 en lees wat deze ontmoetingen voor de fans betekenen. Met een jonge man sprak ze erover dat insuline betaalbaarder moet worden, met een ander over zijn autisme. Iedereen voelde zich gezien, al duurde het maar zes seconden. De foto’s worden altijd genomen voor een grote Amerikaanse vlag, waardoor ze opvallend gelijksoortig zijn. Zo naast elkaar doen ze denken aan de destijds alomtegenwoordige Hope-poster van Obama. Dat iconische beeld leert ons direct een belangrijke les: er zijn goede en slechte presidenten, maar een messias zijn ze nooit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden