Column Sander Donkers

De tragiek van een ouder

Beeld de Volkskrant

Met drie pubers stond ik boven op een Alp, ski’s aan de voeten. Vóór ons een bijna loodrechte, dik besneeuwde afgrond met vervaarlijke bulten. Er was geen andere weg, tenzij ik de smadelijke nederlaag van het liftje terug zou aanvaarden. Dat nooit.

Met bonkend hart zag ik hoe de jeugd zich onbevreesd naar beneden stortte. Ik volgde. Tijdens het vallen, glijden, oprichten en weer kletteren was er alle tijd om na te denken. Over het waanidee dat ik mee was gegaan om hen te beschermen. Over de tragiek dat je als ouder altijd te laat je eigen onmacht inziet. Zo bekeken, dacht ik, was mijn ellenlange buitelpartij een snelcursus loslaten.

De tieners zagen het anders. Onderaan de berg stonden ze me juichend op te wachten. ‘Groepsdruk’, kraaide de oudste. ‘It’s a beautiful thing.’ Kletsnat en trillend besefte ik dat de rotzak gelijk had. Ik had niet voor hen willen onderdoen, ook al deed ik dat al jaren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.