Column Sheila Sitalsing

De Thaise voetballertjes in de grot zijn vanuit mediaperspectief een godsgeschenk

De populairste verhalen zijn verhalen met een kop en een staart. Een sympathieke protagonist maakt een dramatische ontwikkeling door, ijverig doorstappend op weg naar zijn doel, bijgestaan door dappere medestrijders, in eenvoudig te begrijpen scènes. Er zijn tegenslagen, er is hoop, er is dreiging, er zijn beproevingen, er is een verrassende ontwikkeling, maar eind goed al goed. Nog een belangrijk vereiste: het moet niet te lang duren, anders gaat het vervelen.

Dat verklaart waarom wij van de media moeilijk te verkopen verhalen – slepende oorlogen, complexe conflicten, rampen die zich in slow motion voltrekken – graag in behapbare brokjes opdienen.

Daarom heeft een schier onoplosbaar geopolitiek vraagstuk ‘een gezicht’ nodig: een verdronken jongetje op een strand, een opa die kleinkinderen uit een gevangenenkamp probeert te krijgen, een uitgehongerde ijsbeer.

Daarom wordt er mateloos veel energie gestoken in het lollig maken van politiek, ‘anders haken de mensen af’. Vandaar al die grappig bedoelde filmpjes uit de Tweede Kamer over randzaken, en die wedstrijdverslagen over winnaars en verliezers.

Daarom moet er altijd ‘een echt mens’ in een krantenverhaal over weeffouten in het systeem; anders is het ‘te institutioneel’ en leest geen hond het. In echte mensen zijn wij van de pers inmiddels zo bedreven geraakt dat je door de drommen echte mensen die met al hun individuele beslommeringen in het nieuws komen soms niet meer kunt zien of er eigenlijk wel sprake is van een institutionele, structurele misstand.

En daarom zijn de Thaise jongens in de grot vanuit mediaperspectief een godsgeschenk. Twaalf onschuldige tieners met een blanco verleden, die niet onze kant op proberen te komen of anderszins een bedreiging vormen voor onze manier van leven, maar door een ongelukkige manoeuvre vast raakten in een grot ver weg. ‘Voetballertjes’ heten de pubers dan ook in veel berichtgeving.

Daar valt een fantastisch verhaal van te bakken. Helder begin, gevaar, heldendom, verlossing, loutering en binnen afzienbare termijn klaar: alles zit erin. Buiten wachten ongeruste ouders, terwijl dappere bevrijders een spannende reddingsoperatie in gang zetten. De wrede natuur dreigt met nog meer regen. De verzwakte jongens moeten leren grotduiken, een levensgevaarlijke duikspecialisatie. Een moedige redder komt jammerlijk om.

Daarom stuurde de NOS er een ploeg heen die elk uur op radio, tv of online met een update te vinden is. Daarom doet CNN dag en nacht live verslag. Daarom biedt de BBC alle achtergronden, over teamlid Peerapat Sompiangjai (17) bijvoorbeeld, jarig op de noodlottige dag. Daarom kunnen we in het AD meelezen in brieven die de jongens aan hun ouders schreven. Daarom staat zowel Elon Musk als een Nederlands pompbedrijf te popelen om te helpen.

Zondag werden de eersten gered. Op Twitter roerde zich een ontevreden consument: ‘Beetje onduidelijk hoeveel jongens er nu uit zijn: 4 of 6. Communicatie kan beter!’

Je zou de ergste humanitaire ramp ter wereld, die zich in Jemen afspeelt, waar het gevaar uit de struiken komt en waarover onze Ana van Es een adembenemende reportage schreef (mooiste zinnen: ‘Ik geef de schuld aan het landschap. Er zijn echt heel veel bomen langs de weg.’), een fractie van de aandacht en het medeleven gunnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.