ColumnIbtihal Jadib

De strijd die mijn zusje moet leveren is veel moeilijker dan die van mij destijds

Beeld Aisha Zeijpveld

Het zusje van Ibtihal Jadib is bijna afgestudeerd. Het contrast met haar eigen afstuderen had niet groter kunnen zijn.

Mijn zusje is bijna klaar met haar studie. De eindscriptie had ze afgelopen zomer al afgerond, nu wacht ze in spanning het resultaat af van twee tentamens die nog openstonden. Als ze die voldoende heeft gemaakt, mag ze haar bul aanvragen. 

Mijn moeder is zenuwachtiger dan wij thuis allemaal bij elkaar. Je zou denken dat ze bij het laatste kind het proces wat meer gelaten zou ondergaan, maar de bloeddruk van een moeder kruipt met de jaren eerder omhoog dan omlaag. Ik heb mijn zusje geadviseerd om het maar niet tegen mama te zeggen als er onverhoopt een onvoldoende binnenkomt. Je kunt corona overal de schuld van geven, dus zo’n curieus vertraagde diploma-uitreiking hoeft niet eens op te vallen. Voor zover er überhaupt sprake zal zijn van een uitreiking, want dergelijke feestelijkheden kunnen natuurlijk niet meer. Daar waar ik destijds vrolijk met m’n bul danste terwijl ik al hossend vrienden en familie knuffelde, mag mijn zusje blij zijn als we digitaal kunnen inloggen om via een scherm mee te kijken.

Het contrast tussen haar afstuderen en dat van mij had niet groter kunnen zijn. Toen ik veertien jaar geleden het studentenleven uitzwaaide, deed ik dat zonder studieschuld en met een arbeidscontract op zak. Dat is leuk afscheid nemen. Mijn zusje is al maanden tevergeefs aan het solliciteren en moet nu knarsetandend van verschillende politieke partijen horen dat het leenstelsel, helaas pindakaas, toch geen succes is. Terwijl de verkiezingsbeloften over een hernieuwde basisbeurs worden gepresenteerd, zit de zogenoemde pechgeneratie met de rekening.

Ik was thuis de eerste die afstudeerde en moest destijds een strijd leveren om op mezelf te kunnen wonen. Mijn ouders waren toen nog in de veronderstelling dat een jongedame pas het ouderlijk huis mag verlaten wanneer ze, als ware zij een kostbare vaas, rechtstreeks in de handen van een echtgenoot kan worden gelegd. Het kostte wat overredingskracht en geduld om die opvatting eruit te masseren. Maar mijn zusje heeft nu weinig aan het gebaande pad: ze kan geen eigen woonruimte betalen, maakt zich zorgen over de afbetaling van haar studieschuld en zal daarom voorlopig thuis blijven wonen. De strijd die mijn zusje moet leveren is veel moeilijker. Zij heeft niet te maken met een bezorgde moeder die wat moet meeveren met de volgende generatie, maar met een onzekere arbeidsmarkt, onbetaalbare woningen en de coronacrisis.  

Alles bij elkaar is er weinig stimulans om als twintiger de tijd en ruimte te nemen zichzelf uit te vogelen. Mijn zusje hoopt snel een baan te vinden met, ooit, het uitzicht op een vast contract om daarna, ooit, een betaalbaar appartement te vinden. ‘Als me dat allemaal niet lukt’, verzuchtte ze laatst, ‘moet ik maar hopen op een rijke vent.’ Oh de gruwel! Ik heb snel De tweede sekse van Simone de Beauvoir voor haar gekocht, alleen zit mijn zusje niet te wachten op de 887 bladzijden van dat boek. Welnee, feminisme wordt tegenwoordig in ranzige videoclips gegoten van Cardi B, de populairste vrouwelijke rapper in Amerika. Er stond in deze krant een interessante beschouwing over de vraag of haar nummer WAP kan worden gezien als een feministisch manifest. Dat leek mij erg vergezocht, maar misschien ben ik nu degene die slecht meeveert. Mijn zusje kijkt in ieder geval wel naar Cardi B en leest niet De Beauvoir. Nou ja, de rapper riep na haar scheiding dat ze geen man nodig heeft om haar eigen boontjes te doppen. Daar moeten we het maar mee doen. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden