Column Keyvan Shahbazi

De stress van discriminatie en racisme gaat ook met je mee op vakantie

De dag dat Tour de France langskomt, is het dal onder onze schapenschuur annex vakantiehuisje veranderd in een grote parkeerplaats voor campers. Langs de grote weg is er geen vierkante meter meer waar niet wordt gekampeerd. De hele nacht galmt het gedreun van een harde bas door het dal. Gebroken van de slechte nacht kruipen we in de ochtend uit bed. Uit de dikke mist hoor je vanaf zeven uur ’s ochtends uur het getoeter van de vuvuzela. De jongens hebben wel plezier als ze merken dat ‘de wolken’ door de open deur het huis binnen komen.

In de middag lopen we naar beneden om de wielrenners te zien. Het is dikke pret als het uit de reclame­karavaan petjes, T-shirts, sleutelhangers en koelkastmagneten regent. Een Fransman zegt tegen mij dat ik ‘boe’ moet roepen als er een rode auto langskomt. ‘Waarom?’, vraag ik. ‘Daar zit Macron in’, zegt hij met een vies gezicht terwijl hij een wegwerpgebaar maakt. Als ik even naar een ‘tactische’ reactie zoek, is hij mij voor. ‘Hij is de ­president van de rijken, niet van ons’, legt hij uit. Ik ­probeer de gezichts­uitdrukking na te doen van een leerling die net een wiskundesom heeft gesnapt.

Als alles weer voorbij is en we weer de berg oplopen, klaagt mijn oudste zoon dat we een vakantiehuis hebben gekozen waar je niet eens een pizza kunt bestellen. ‘En trouwens, zelfs als hier een pizzeria wás, zou de bezorger nooit op zijn brommer die berg op kunnen’, voegt hij eraan toe.

Op zoek naar pizza voor hem zijn we de volgende dag in het stadje ­in het dal, waar we nog even binnen­lopen bij Monoprix, een soort Franse Hema.

‘Papa, wat is het onmogelijkst?, van een zwart gat naar de aarde bellen of van de aarde naar een zwart gat?’, vraagt mijn tweede zoon. Ik ben even op zoek naar een antwoord als ik merk dat de bewaker die bij de ingang stond ons overal volgt. In ­Nederland blijven ze op afstand, dan kan ik ze negeren, maar deze man komt steeds praktisch naast me staan. Op een gegeven moment vraag ik of ik hem ergens mee kan helpen. Hij reageert niet, maar blijft overal met ons meelopen.

Als ik hem zat ben, vraag ik om de bedrijfsleider. Een vrouw loopt naar ons toe en snauwt naar me wat ik wil. Omdat Frans niet een van de vijf talen is die ik min of meer beheers, leg ik het in het Engels uit. ‘Hij doet zijn werk’, snauwt ze opnieuw, ‘en dat is: de winkel beschermen tegen mensen zoals u’.

Ik twijfel of ik het wel goed heb verstaan. Ik vraag haar of ze het in het Engels of anders in het Spaans wil herhalen. De ­bewaker – type ­lokale lummel met een ver vooruitgeschoven buik – stapt tot spuug­afstand naar ­voren, kijkt me recht in de ogen en wijst naar de grond, ‘dit is Frankrijk en in Frankrijk spreek je Frans’, roept hij hardop.

Vernederd en gekleineerd, want teruggebracht tot een minderwaardige menssoort in het bijzijn van mijn gezin, kook ik van woede en ben ik tegelijk intens somber. Als we onder de priemende blikken van ­andere klanten afdruipen, vragen de jongens wat er aan de hand was.

Mijn vrouw legt uit: ‘Die ­meneer dacht dat papa iets wilde ­stelen, vandaar dat hij steeds naast ons kwam staan. Mijn tweede zoon zegt: ‘Papa, jij werkt toch bij de politie, waarom dacht die meneer dat jij een boef was?’ Ik heb geen idee wat ik moet zeggen en roep: ‘Wie wil er een ijsje?’ Ik, ik, ik, roepen ze achterelkaar.

De stress van discriminatie en ­racisme gaat ook met je mee op ­vakantie. Ik was met verlof van mijn werk, maar niet van het uiterlijk van ‘mensen zoals ik’. Dat was ik even vergeten.

Aan zijn ijsje likkend zegt mijn jongste zoon: ‘Papa, weet je waarom een koe niet in de wei zingt?’ ‘Nee’, zeg ik kortaf. ‘Omdat de andere koeien boe roepen’, waarna hij schaterlacht. Ik kijk naar hem, en de zon gaat weer schijnen.

Keyvan Shahbazi vervangt deze maand Daniela Hooghiemstra. Dit is het tweede deel van een drieluik. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden