ColumnAaf Brandt Corstius

De straten zijn als het decor van een enge Amerikaanse film

Als ik op straat loop, heb ik het gevoel dat ik in The Truman Show ben terechtgekomen. Alles is zo mooi. Overal spelen kinderen buiten in de zon. U-ren-lang. Iedereen in mijn buurt is aan de grote schoonmaak begonnen, inclusief ikzelf. We zitten toch thuis. En als mensen niet bezig zijn al het oude karton eindelijk uit hun huis te bannen en hun struik lekker bij te snoeien, staan ze wel bij bejaarden aan te bellen om te vragen of ze een boodschap voor ze mogen doen.

Het is net een opvoedfilm uit de jaren vijftig – en dat bedoel ik op de best mogelijke manier. Ik geniet ervan dat iedereen ineens zo goed is. Rutger Bregman moet zijn hele boek herschrijven want ALLE MENSEN DEUGEN en dat is gewoon fantastisch.

Maar tegelijkertijd zie ik de straten die zo lekker autoloos zijn en al die keurig aangeharkte tuinen natuurlijk als het decor van een enge Amerikaanse film. Denk aan zombiefilms, armageddonfilms, overstromingsfilms, tsunamifilms. Die beginnen nooit op een gemiddelde dag dat het buiten grijs is en er een zeikerig motregentje valt. Nee, die beginnen altijd met een shot van een stralende lentedag en dan zie je de hoofdpersoon die buiten fluitend een deurmat staat uit te kloppen terwijl de postbode breed glimlachend aankomt met een heel leuk postpakketje. En dán komen de zombies.

Dat gevoel heb ik nu steeds. Vooral nu de sfeer na de speech van Rutte net iets losser en prettiger is dan die ene dag dat we ons in een harde lockdown waanden. Die ene dag liepen we schichtig langs elkaar door de Albert Heijn, de enige sociale plek op aarde – ik zweer het, hier gaan baby’s uit voortkomen over negen maanden, kleine Albertjes en Heijntjes van al die singles in gekmakende isolatie die elkaar ontmoeten bij het wc-papier. Na Ruttes speech lopen we weer met open blik door de Albert Heijn, zo van ‘Ah joh, besmet me maar een beetje, we moeten het allemaal krijgen en ik lig nu toch de hele dag te niksen op de bank’.

Maar achter dat vrolijke gemattenklop en de openheid waarmee we weer de Albert Heijn betreden, zit een vrouw thuis, gebogen over de rekenmachine van haar iPhone, en die typt steeds in: 17 miljoen mensen, en daar 60 procent van die ziek wordt, en stel dat 2 procent van die mensen oud of zwak is – hoeveel gaan er dan dood? En bij 3 procent? Of 4?

Ik weet dat die vrouw dat niet moet doen, maar ze heeft verder te weinig omhanden.

Wel jammer dat je, als je er net achtergekomen bent dat iedereen om je heen eigenlijk een heel goed en aardig mens is, deze rekensom moet maken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden