ColumnPeter Winnen

De sportheld die geen sportheld wil zijn. Wat Tom dan wel wil zijn, gaat hij nu uitzoeken

null Beeld

Schrok ik van het nieuwsalert op mijn telefoon? Jazeker, ik schrok me wezenloos. Ik dacht: die Tom heeft tijdens de wintermaanden schoon schip gemaakt in zijn hoofd, die heeft nu eindelijk schijt aan alles en vliegt als een dolle het voorjaar in, maar nu bleek dat het radarwerk in zijn bovenkamer vaster zat dan ooit: voor onbepaalde tijd met onbetaald verlof, om die bovenkamer voor de zoveelste keer uit te mesten, en nu tot op het beton.

Ik geef toe dat de schrik ook werd ingegeven door een nog steeds niet gladgestreken beroepsdeformatie: als ik de benen van Dumoulin had, wist ik het wel. De kans dat die benen voorgoed verloren zijn voor de wielersport is niet ondenkbeeldig.

Ik neem aan dat de beslissing van Tom ook bij de leiding van Jumbo-Visma als een ontploffing aankwam. Op vrijdag nog een zonnige presentatievideo de wereld in sturen, op zaterdag de keutel deels moeten intrekken. Natuurlijk, ze waren bekend met de grillige muizenissen in het hoofd van Dumoulin – daar hadden professionals zich al over gebogen – maar dit was wel een erg ongelukkig getimede kortsluiting.

De grilligheid van Tom Dumoulin doet me denken aan mijn generatiegenoot wijlen Laurent Fignon. Fignon was dol op het wrede spel dat wielrennen heet, maar alles wat er omheen hing haatte hij intens. Maar in tegenstelling tot Tom wist hij een agressieve onverschilligheid te ontwikkelen ten opzichte van de buitenwereld. Het was zijn redding.

‘Had ik maar meer schijt aan de dingen, net als Max Verstappen’, verzuchtte Tom Dumoulin drie jaar geleden in de Limburger. Een paar maanden eerder had hij de Giro gewonnen, maar vond dat hij daarmee zichzelf verloren had. Vanaf dat moment moest hij opzitten, pootje geven, weggeworpen takken ophalen. En dat deed hij allemaal. Niemand wilde zien dat Tom Dumoulin zichzelf niet speciaal vond.

De sportheld wil geen sportheld zijn. Wat wil hij dan wel zijn? Dat is nou precies wat hij de komende tijd gaat uitzoeken. In elk geval wil hij weer gelukkig zijn. Net zo gelukkig als hij voor de Girowinst was? Ik twijfel eraan of hij ooit gelukkig is geweest in het gesticht van de topsport. Hij sprak vaker uit dat Dumoulin de wielrenner in maatschappelijk opzicht niet relevant is. Een chirurg die een leven redt, dat vindt Tom maatschappelijk relevant.

De Girozege heeft veel overhoop gehaald. Dat hij voor volwassenen opeens een idool was vond hij ‘raar, en moeilijk te begrijpen’. Bij kinderen kon hij er wel van genieten want die kunnen nog niet relativeren. Ja, voor kinderen wilde hij best speciaal zijn en op een voetstuk gaan staan; volwassenen moeten hun verstand gebruiken.

Tom weet het nog niet, maar zijn maatschappelijke relevantie heeft hij allang onder woorden gebracht: je koerst voor kinderen, en vooruit, voor een handjevol beroepsgedeformeerden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden